Główny > Czerniak

Bielactwo: Objawy i leczenie

Choroby skóry są problemem planu estetycznego i psychologicznego ze względu na ich poczucie własnej wartości z ich powodu. Tak więc, znajdując pierwsze oznaki choroby, musisz znaleźć skuteczny sposób leczenia, który pozwoli ci osiągnąć pożądany efekt i usunąć wysypkę. Jedną z chorób wymagających natychmiastowego leczenia jest bielactwo. Zdjęcia, objawy, leczenie - wszystko to zostanie omówione w artykule.

Bielactwo co to jest zdjęcie choroby


Bielactwo jest rodzajem choroby skóry, w której dochodzi do utraty możliwości pigmentacji skóry właściwej w wyniku procesu niszczenia melaniny. Podczas tego procesu niektóre obszary skóry tracą barwny roztwór, a następnie powstaje efekt zmiany koloru na skórze. Choroba jest znana w Rosji od dawna. Według statystyk około 1% populacji cierpi na tę chorobę, podczas gdy choroba nie zależy od populacji.

Postęp choroby występuje w okresie 10-30 lat, w tym czasie stanowi około 50% wszystkich przypadków choroby. Czy to bielactwo, czy nie? Czasami choroba może swędzić przed pojawieniem się nowych zmian.

Objawy manifestacji

Przyjrzymy się bielactwu, co to jest i jak sobie radzić z chorobą. Głównym objawem tej choroby jest powstawanie białych plam na skórze, mają mleczny odcień i jasne granice. Najczęściej pojawia się wysypka na twarzy, ciele, kończynach, skórze głowy. Istnieje kilka odmian plam, z kilkoma rodzajami pigmentacji można wykryć.

  • W miejscu, w którym obserwuje się przejście skóry podatnej na proces patologiczny na obszar zdrowy, występuje kontur. Same plamy są wyposażone w trzy kolory.
  • Czterokolorowe formacje, które mają ograniczenie graniczne z wyraźnym procesem pigmentacji.
  • Obszary zapalne, które mają nieco ograniczony wałek podniesiony.
  • Formacje, w których występuje niebieskawy kolor.

Wielu jest zainteresowanych pytaniem, czy możliwe jest opalanie się przy pomocy bielactwa, czy nie? W rzeczywistości nie ma konkretnych powodów, aby odmawiać sobie chłonięcia słońca, ale powinieneś wiedzieć, że nadmierna ilość promieniowania ultrafioletowego ma negatywny wpływ na skórę. Oprócz jasnej i aktywnej wysypki na ciele, chorobie może towarzyszyć kilka innych objawów.

  • Ostre siwe włosy;
  • Łuszczyca;
  • Twardzina;
  • Liszaj płaski;
  • Choroby związane z pracą żołądka;
  • Porażka w dziedzinie pocenia się;
  • Zapalenie skóry;
  • Zaburzenie czynności wątroby.

W większym stopniu chory cierpi na wadę planu kosmetycznego, dlatego należy unikać zwiększonego kontaktu z bezpośrednim światłem słonecznym. Wiele osób interesuje się również pytaniem, czy można zrobić peeling na bielactwo, a odpowiedź jest negatywna.

Biorąc pod uwagę pytanie, jak ta choroba się objawia, warto zauważyć, że istnieje tylko kilka podstawowych form choroby. Po pierwsze, istnieje zlokalizowana forma choroby.

  • Leukoderma typu śluzowego;
  • Zmiana segmentowa;
  • Choroba ogniskowa.

Ogólna postać choroby objawia się w ogromie zmian na skórze.

  • Wysypka na ramionach, kończynach dolnych, twarzy;
  • Wulgarna leukoderma;
  • Całkowity znak choroby;
  • Połączona forma choroby.

Tak więc bielactwo, zdjęcia, objawy, których leczenie omówiono w artykule, to złożony proces patologiczny, który wymaga specjalnej opieki medycznej.

Bielactwo powoduje u dorosłych i dzieci


W przypadku tej choroby noworodki są bardzo rzadkie, ponieważ są one nabyte. Zastanów się bardziej szczegółowo, co powoduje bielactwo - przyczyny i leczenie choroby. Choroba zwykle powstaje pod wpływem kilku zewnętrznych i wewnętrznych momentów przyczynowych. Wśród głównych przesłanek wysypki na nogach, rękach, twarzy, szyi i innych częściach ciała jest kilka niuansów.

  • Zakłócenia natury autoimmunologicznej wywołują rozwój choroby. Jest to zaburzenie odporności, gdy przeciwciała zaczynają uszkadzać zdrowe elementy. Ten wniosek został złożony w związku z kompatybilnością tej choroby, wraz z problemami tarczycy, tocznia.
  • Badania eksperymentalne wykazały, że wysypka u dziecka lub dorosłego ma związek z cechami genetycznymi. Patologia skóry, jak się okazało, najczęściej zagraża ludziom o piwnych oczach.
  • Funkcjonowanie gruczołu dokrewnego może powodować zakłócenia w systemie, to samo można powiedzieć o procesach oscylacyjnych na poziomie hormonalnym. Ponadto wpływ procesów trzustki, nadnerczy, jajników.
  • Problemy z funkcjonowaniem trofizmu skóry, spowodowane urazami, bliznami, oparzeniami. Choroba zaczyna swój etap formowania się w dotkniętych obszarach, więc istnieje poważny proces zapalny.
  • Biała plama w dowolnym miejscu może wystąpić z powodu użycia pewnych grup produktów leczniczych. Początek procesu patologicznego powstaje szybko i stopniowo się rozprzestrzenia.
  • Plamka pigmentu może zacząć się rozwijać z powodu chorób związanych z funkcjonowaniem wątroby, żołądka, brakiem wielu składników odżywczych w organizmie, pod wpływem czynników chemicznych i pewnej liczby kosmetyków.

W każdym razie choroba stanowi poważny sygnał, że coś jest nie tak w organizmie. Czy można wyleczyć bielactwo - decyduje specjalista, ponieważ wszystko zależy od formy manifestacji choroby i etapu jej rozwoju.

Niebezpieczeństwo choroby

Jeśli zostanie wykryta choroba bielactwa (objawy, zdjęcie i leczenie są uwzględnione w artykule), należy zwrócić szczególną uwagę na pracę kilku narządów.

  • Tarczyca;
  • Używanie narkotyków;
  • Choroby skóry;
  • Czynniki immunologiczne;
  • Cukrzyca;
  • Niestabilność umysłowa;
  • Jakość żywności;
  • Zapalenie płuc.

Gdy niepokój spowodowany jest objawami osób trzecich, musisz poinformować o tym fakcie swojego lekarza.

Fotografia wstępnego stadium bielactwa


Uważa się, że choroba jest podzielona na etapy, których jest kilka - u mężczyzn, kobiet, a nawet u niemowląt.

  • Moment progresywny: jeśli plama wzrasta w okresie trzech miesięcy. Ten moment może mieć powolny kurs.
  • Początkowy etap choroby polega na wystąpieniu pojedynczego typu plamki. Ten etap może przejść do innych procesów, opartych na naturze.
  • Biorąc pod uwagę bielactwo (zdjęcie), możemy wyróżnić scenę stacjonarną, której towarzyszy jedno miejsce. Można go znaleźć u dzieci i dorosłych.
  • Powtarzająca się pigmentacja objawia się w sytuacji, gdy plama powstaje spontanicznie. Przejście choroby w tej postaci jest niezwykle rzadkie.

Biorąc pod uwagę chorobę bielactwa, zdjęcie, objawy, leczenie, można zauważyć, że istnieje kilka opcji leczenia tej choroby.

Leczenie lekami bielactwa


Nawet po przyjęciu miar jakości terapii istnieje wysokie prawdopodobieństwo nawrotu i progresji choroby. Zwykle do eliminacji choroby wykorzystywane są środki do użytku zewnętrznego i wewnętrznego - tabletki, maści, żele. Grupa leków rozważana poniżej ma na celu tłumienie zjawisk i reakcji autoimmunologicznych.

  • W przypadku zlokalizowanego typu choroby konieczne jest stosowanie maści o średniej i zwiększonej aktywności, ich lista zostanie omówiona w odpowiedniej sekcji.
  • W ogólnej postaci choroby stosuje się pigułki - prednizon, triamcynolon, deksametazon, terapię pulsacyjną. Podczas leczenia lampą pacjenci powinni przyjmować leki fotouczulające.

Biorąc pod uwagę kwestię tego, jak leczyć chorobę, można zauważyć kilka głównych kierunków. Są to głównie leki ziołowe - Lamadin, Oxoralen, Meladinin, Psoberan, Psoralen. Ponadto przeprowadzana jest terapia ogólnoustrojowa, która ma na celu wyeliminowanie zaburzeń hormonalnych, usunięcie pacjentów z depresji, a także tłumienie chorób układu nerwowego, które działają jako mechanizmy wyzwalające dolegliwości.

Nowoczesne metody procesu leczenia

Kluczowym punktem w definicji choroby są jej objawy. Jak pozbyć się objawów i czynników przyczynowych - zawsze musi zdecydować specjalista. Branża medyczna jest zadowolona z szybkości jej rozwoju, dlatego stopniowe leczenie ogranicza się do stosowania kilku grup leków i technik sprzętowych.

  • Laseroterapia z promieniowaniem na dotknięte obszary. Ta metoda ma wiele podobieństw z fototerapią i pomaga w lokalnych typach dolegliwości.
  • Wybielanie skóry przyczynia się do mniejszej widoczności białych plam obecnych na skórze. Jednocześnie specjalne techniki zapewniają ogólne wyrównanie tonów przy użyciu elokwinu, hydrochinonu w zastrzykach.
  • Interwencja chirurgiczna (metoda przeszczepu). Jeśli choroba nie występuje na dużych obszarach skóry, możesz złożyć wniosek o przeszczep, ale istnieje ryzyko powikłań - ropienie i odrzucenie.
  • Przeniesienie własnych komórek ludzkich z dobrej strefy do miejsca urazu.
  • Zastosowanie specjalnego wyciągu alkoholowego, który jest izolowany z ludzkiego łożyska. Ten lek jest skuteczny w przypadku choroby zlokalizowanej.

Terapia UBV

Dziś ta metoda jest stosowana ze względu na skuteczność i siłę działania na dotkniętych obszarach. Ale PUVA sugeruje wiele skutków ubocznych - rumień, nudności. W związku z tym pacjenci często preferują promieniowanie ultrafioletowe z najwęższą ekspozycją widmową, co sugeruje niewielkie prawdopodobieństwo wystąpienia objawów zewnętrznych i wewnętrznych jako skutków ubocznych.

Kwas foliowy

Według przeprowadzonych badań, w których pacjenci z tą chorobą skóry, ludzie przyjmowali tę kompozycję, osiągnęli pozytywne wyniki, co wskazuje na niezaprzeczalną rolę tej kompozycji witaminowej.

VITISKIN

To narzędzie działa jak potężny regulator depigmentacji, który został opracowany przez francuskie laboratorium. Osiągnął wysokie standardy i poziom zastosowania. Narzędzie jest stosowane miejscowo i działa jako składnik pomocniczy w leczeniu choroby. Jest to specjalna opatentowana formuła, która znalazła szerokie zastosowanie i ma bogate perspektywy rozwoju.

Melagenina

To narzędzie jest używane zewnętrznie i przyczynia się do rehabilitacji procesu pigmentacji na powierzchni skóry. Substancje, które są częścią leku, pozwalają na najbardziej aktywną reprodukcję komórek. Istnieje jednak wiele przeciwwskazań do stosowania, które należy wziąć pod uwagę.

AMMIFURIN

Jest to silny środek fotouczulający stosowany w przypadku promieniowania pod słońcem. Lek ma postać uwalniania w postaci tabletek i roztworu, zapewnia proces produkcji melaniny. Jest kilka przeciwwskazań, które należy wziąć pod uwagę.

VITASAN

To narzędzie ma naturalny skład ziołowy i jest dostępne w postaci kremu. Kompozycja zawiera orzech, dziurawiec, nagietek, sznurek. Jest też olej z orzechów, cedr, jodła. Przeciwwskazania do stosowania obejmują tylko nietolerancję na indywidualny plan.

Maskowanie plam bielactwa

Biorąc pod uwagę dolegliwości bielactwa, zdjęcia, objawy, leczenie, można zauważyć, że często pacjenci martwią się problemem maskowania plam. Istnieje kilka sposobów.

  1. Specjalne kosmetyki - najtańszy sposób na zapewnienie mniejszej widoczności plam. Używane narzędzia tonalne i kremy matowe.
  2. Automatyczna opalenizna jest kolejnym „lekarstwem” na nieatrakcyjne białe plamy, które mogą pomóc ukryć wysypkę u dorosłych. Preferowane powinny być dokładnie procedury salonowe.
  3. Zielona skóra orzecha usunie ostrość kontrastu między obszarami i wyrównuje koloryt skóry. Zaletą jest brak śladów na ubraniach w aplikacji.

W trosce o pacjenta ważne jest przestrzeganie podstawowych zasad monitorowania stanu skóry.

Maść do leczenia bielactwa


Jeśli choroba się zaczęła, środki miejscowego działania - maść - pomogą usunąć plamki.

  • Maślan hydrokortyzonu, esperon - do leczenia miejscowej lokalnej postaci choroby. Czas trwania leczenia wynosi 3 miesiące lub dłużej.
  • W przypadku braku efektu używane jest narzędzie o szerszym działaniu - elokom, sinalar, beloderm. Czas trwania wynosi od 1 do 4 miesięcy. Ale możesz pozbyć się bielactwa.

Leczenie bielactwa środków ludowych w domu

  1. Choroba jest leczona nalewką z czerwonej papryki, podczas procesu przyjmowana jest infuzja zakupiona w aptekach, stosowana do smarowania dotkniętych obszarów trzy razy dziennie przez okres 5 minut. Kurs trwa do momentu poprawy stanu skóry.
  2. Mleko figowe to kolejny sposób na przezwyciężenie choroby. Używane mleko z liści fig, które jest w stanie zapewnić przywrócenie pigmentacji skóry. Przed użyciem liści należy dobrze ugniatać.

Leczenie bielactwa przed i po zdjęciu


Leczenie choroby obejmuje stosowanie dużej liczby metod, które należy wziąć pod uwagę. Używane tabletki, kremy, żele, maści, techniki sprzętowe i sprawdzone popularne receptury. Wysypka, której zdjęcie można zobaczyć w artykule, szybko zanika.

Czy armia bierze bielactwo


Nie ma jednoznacznej odpowiedzi: osoby cierpiące na złożone choroby w armii nie służą, podczas gdy osoby cierpiące na miejscowe zaburzenia mogą otrzymać odroczenie, a następnie odzyskać siły i iść do pracy.

Dokonaliśmy przeglądu bielactwa, zdjęć, objawów, leczenia pigułkami i środków ludowych. Czy próbowałeś być traktowany? Zostaw opinię na forum o bielactwie

Początkowy etap bielactwa: zdjęcia i objawy

Łatwo dostrzec bielactwo, początkowy etap ma dość zauważalną manifestację. Początkowy etap bielactwa (zdjęcie 2) pojawia się na skórze z ledwo zauważalnymi białymi plamami, których rozmiar nie przekracza 0,2-0,3 cm Często takie małe objawy bielactwa są po prostu ignorowane. Badania dermatologiczne wykazały, że jeśli pacjent cierpi na czerniaka skóry, występowanie bielactwa zwiększa szanse na regresję tej choroby. W sprzyjających warunkach dla patologii początkowy etap może się rozwijać, przechodząc w inne formy:

  • stacjonarny;
  • postępowy;
  • etap repigmentacji.

Podczas fazy stacjonarnej białe plamy (zdjęcie 3) nie zmieniają się, nie pojawiają się nowe oznaki bielactwa. Gdy postępuje, występuje „reprodukcja” plam, istniejące zmiany zwiększają rozmiar. Tempo wzrostu zależy od osobistych cech organizmu, objawy bielactwa mogą wzrosnąć w ciągu kilku tygodni.

Bielactwo po zabiegu może przejść do etapu repigmentacji. Na tle ekspozycji na środki chemiczne lub leki, naruszenie pigmentacji skóry (zdjęcie w gal) staje się mniej agresywne. Jeśli zignorujemy patologię, rozwój komplikacji jest możliwy, w tym:

  • łuszczyca;
  • ogniskowa łysina;
  • zapalenie skóry;
  • wczesne siwe włosy;
  • liszaj płaski;
  • twardzina skóry.

W niektórych przypadkach przyczyna pigmentacji skóry staje się łupieżem kolorowym u osoby, której objawy są nieco podobne do bielactwa. Choroba ta należy do patologii zakaźnych i zwykle dotyka dorosłych.

Początkowy etap bielactwa u dzieci

Osoby prawie w każdym wieku są podatne na tę chorobę, ale bielactwo jest rzadkie u dzieci (zdjęcie 4) poniżej dziesięciu lat. Najczęściej choroba skóry bielactwa występuje u dorastających dziewcząt, zwłaszcza jeśli są one nadmiernie emocjonalne. Doświadczenia i stresy przyczyniają się nie tylko do pojawienia się plam, ale także do ich szybkiego rozwoju. Początkowy etap bielactwa u dzieci (zdjęcie 5) może pojawić się nawet po przeziębieniu, którego powikłania uszkadzają układ odpornościowy. W tym przypadku bielactwo na skórze wygląda jak ledwo zauważalne plamki różowawego odcienia. Występuje również poliosa - utrata pigmentacji włosów, gdy u dzieci występują oznaki bielactwa (zdjęcie poniżej).

Nawet jeśli choroba pojawiła się u kobiety w ciąży, niekoniecznie chodzi do jej dziecka. Bielactwo u noworodka pojawia się z przyczyn niezależnych od organizmu matki. Bielactwo u niemowląt może wystąpić na tle chorób towarzyszących, w tym łuszczycy u dzieci, alergicznego zapalenia skóry lub łupieżu żółtego.

Ze względu na fakt, że bielactwo występuje rzadko u małych dzieci, rodzice mogą nie zwracać wystarczającej uwagi na chorobę. Jest to poważny błąd: bez leczenia choroba skóry bielactwa (zdjęcie w gal) będzie postępować, co może prowadzić do poważnych problemów psychologicznych. Dzieci, które mają oznaki bielactwa na swoim ciele, często doświadczają wrogiej postawy rówieśniczej.

Pożądane jest natychmiastowe rozpoczęcie leczenia, gdy przejdzie etap początkowy. Ale nie możesz sam postawić diagnozy, nawet jeśli rodzice są pewni, że zaczyna się bielactwo i pojawiają się widoczne plamy pigmentowane. Problemy z produkcją pigmentu mogą powodować hipomelanozę u dziecka (zdjęcie w gal), w którym występują również lekkie plamy na skórze. Aby wykryć bielactwo u dziecka, należy przejść badania krwi pod kątem poziomu cukru we krwi i hormonów tarczycy. W niektórych przypadkach wymagane jest badanie histologiczne problematycznego obszaru skóry. Bielactwo u niemowląt wymaga leczenia w taki sam sposób jak patologia u starszych dzieci.

U dzieci albinizm (zdjęcie w gal) może również wywołać podobny objaw, patologię, w której zaburzona jest pigmentacja. Taka porażka to nie tylko kosmetyczna wada: brak melaniny może prowadzić do upośledzenia wzroku lub nietolerancji światła słonecznego.

Co to jest zdjęcie choroby bielactwa

Choroba bielactwa (patrz zdjęcie 6) to patologia, w której melanina znika w niektórych obszarach skóry. Jest to pigment, który nadaje naszemu kolorowi skóry, bez niego dochodzi do naruszenia pigmentacji skóry. Plamy bielactwa są mlecznobiałe, mogą mieć dowolny kształt i wzrastać w miarę postępu choroby. Początkowy etap bielactwa pod oczami lub w innych miejscach objawia się jedną lub dwiema ledwo zauważalnymi plamkami, które w ciągu sześciu miesięcy mogą zamienić się w jedną lokalną zmianę.

Choroba bielactwa jest przewlekła, jej charakter jest nawracający. Dlatego objawy bielactwa u dzieci lub dorosłych mogą pojawić się spontanicznie i zniknąć. Choroba dotyka każdej części ciała, objawia się bielactwem na plecach, a nawet na skórze głowy. Bielactwo często pojawia się na genitaliach, plecach lub pod oczami. Początkowy etap bielactwa na rękach (zdjęcie poniżej) zmienia nie tylko palce, ale także przedramiona. Przyczyny bielactwa mogą być bardzo różne. Obejmują one:

  • urazy;
  • oparzenia;
  • niepowodzenie układu odpornościowego;
  • genetyka;
  • problemy z wątrobą;
  • Patologia przewodu pokarmowego;
  • problemy endokrynologiczne;
  • stres;
  • przedłużone działanie toksyczne.

Z powodu tych samych objawów może wystąpić leucoderma (zdjęcie w gal), której objawy są często mylone ze bielactwem. Bez pomocy specjalisty trudno jest odróżnić te dwie choroby.

Leczenie bielactwa: zdjęcie przed i po

Preparaty do leczenia bielactwa powinny wybrać lekarza prowadzącego. Wybór zależy od stopnia zmian skórnych, osobistych cech ciała i stadium choroby. W postaci zlokalizowanej stosuje się Sinalar, Triacort, Elokom lub Hydrokortyzon, w uogólnionej formie stosuje się triamcynolon, prednizolon, deksametazon i ich analogi. Jeśli plamki nie zwiększyły się przed leczeniem bielactwa, terapia nie tylko zatrzyma ich rozwój, ale także zacznie przywracać naturalną pigmentację skóry.

Aby pokonać plamy bielactwa na twarzy (zdjęcie poniżej) lub inne obszary skóry, zaleca się również stosowanie kompleksów witaminowo-mineralnych, w niektórych przypadkach konieczna jest terapia ultrafioletowa. Jeśli leczenie miejscowe nie może pokonać choroby skóry bielactwa, stosuje się przeszczep skóry dawcy.

Miejscowe leczenie bielactwa obejmuje również terapię ultrafioletową lub laserową. Zaleca się prostą dietę z owoców morza, kukurydzy, ryżu i jabłek, aby pozbyć się bielactwa na nogach. Aby usunąć bielactwo w miejscach intymnych, pomoże ogólnoustrojowe lub miejscowe glikokortykoidy.

Model z bielactwem Chantel Brown-Young

Pomimo faktu, że bielactwo u dziewcząt nie wygląda zbyt atrakcyjnie, dla niektórych osób staje się osobliwą atrakcją. Przykład - Winnie Harlow, znany jako Vitiligo Model Chantel Brown-Young (zdjęcie 8). Początkowy etap bielactwa objawił się w ciągu trzech lat, a raz był powodem zastraszania i ośmieszania. W wieku dziewiętnastu lat ta dziewczyna jest najbardziej znanym modelem z chorobą bielactwa. Ten model bielactwa stał się inspiracją dla internetowego flash mobu: fani naśladowali charakterystyczne zaburzenia pigmentacji przy pomocy kosmetyków. Model z bielactwem zyskał szeroką popularność po wzięciu udziału w pokazie „Top Model American-style”.

Michael Jackson i Vitiligo

Jeśli model pigmentacji skóry nie wstydzi się swojej dolegliwości, niektóre inne gwiazdy z bielactwem leczą chorobę zupełnie inaczej. Bielactwo obserwowano także u Michaela Jacksona (zdjęcie 9). Czarni też wydają się mlecznobiałe. Najpierw piosenkarz użył kosmetyków, aby ukryć wadę, a następnie zdecydował się na poważną operację przeszczepienia skóry dawcy.

Bielactwo. Przyczyny, objawy, objawy, diagnoza i leczenie patologii.

Witryna zawiera podstawowe informacje. Odpowiednia diagnoza i leczenie choroby są możliwe pod nadzorem sumiennego lekarza.

Bielactwo jest przewlekłą chorobą, w której na skórze pojawiają się białe plamy, podatne na wzrost i fuzję. Oprócz skóry, włosów, siatkówki i opon mózgowych mogą być naruszone. Pacjenci nie odczuwają bólu, swędzenia lub innych nieprzyjemnych odczuć, ale wady wyglądu znacząco zakłócają stan psychiczny.

Na ograniczonych obszarach skóry zatrzymuje się produkcja melaniny, pigmentu odpowiedzialnego za kolor skóry i włosów. W rezultacie w tym miejscu pojawiają się mlecznobiałe plamy. Utrata pigmentu może nastąpić szybko, przez kilka godzin lub powoli przez kilka miesięcy.

Przyczyny bielactwa. Rozwój choroby jest związany z niedoborem cynku i miedzi w organizmie, ekspozycją na metale ciężkie i inne toksyny, chorobami zakaźnymi, urazami, nerwicami, depresjami, brakiem równowagi hormonalnej (cukrzyca, zaburzenia tarczycy). Ale dziedziczność odgrywa wiodącą rolę. Na przykład piosenkarz Michael Jackson, który cierpiał na bielactwo, przekazał tę chorobę swojemu najstarszemu synowi.

Statystyki Bielactwo jest powszechną patologią skóry. Liczba pacjentów sięga 0,5-8% populacji planety, co stanowi około 40 milionów ludzi. Bielactwo pojawia się częściej w młodym wieku: 50% pacjentów to osoby w wieku 10-30 lat. Rozpoczęcie choroby u osób starszych niż 40 lat - rzadkość. Wzrost zapadalności odnotowuje się w miesiącach wiosenno-letnich, kiedy skóra jest bardziej narażona na światło słoneczne.

Ogólnie mężczyźni i kobiety chorują równie często. Ale lekarze europejscy częściej odnoszą się do depigmentacji skóry przez kobiety, a przez mężczyzn do azjatyckich lekarzy.

Historia Od łacińskiego „bielactwo” jest tłumaczone jako „złośliwa choroba”. Starożytni uzdrowiciele błędnie wiązali swój wygląd z kiłą i innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową. W średniowieczu białe plamy na skórze uważano za przejaw najniebezpieczniejszej choroby zakaźnej - trądu (trądu). Dopiero w połowie XIX wieku bielactwo wyodrębniono w osobną chorobę i udowodniono, że jest niezakaźna.

Nie ma skutecznego leczenia zapewniającego wyleczenie bielactwa. Około 20% ludzi nie osiąga trwałej poprawy za pomocą leków. Jednak samoistne wyleczenie występuje u 7% pacjentów.

Od czego zależy kolor skóry?

Skóra jest złożonym organem pokrywającym ludzkie ciało. Jego kolor zależy od funkcjonowania specjalnych komórek - melanocytów, które wydzielają pigmentową melaninę.

Struktura skóry

  • Naskórek jest zewnętrzną warstwą, która jest utworzona przez wielowarstwowy nabłonek rogowaciejący. To z kolei wyróżnia dwie główne warstwy funkcjonalne:
    • Warstwa germinalna - w niej zachodzą aktywne procesy podziału komórek, zapewniające regenerację i odnowę naskórka. Melanocyty znajdują się dokładnie w warstwie podstawowej.
    • Warstwa rogowa składa się z martwych, martwych komórek. Wykonuje funkcję ochronną.
  • Skóra właściwa to sama skóra, oddzielona od naskórka błoną podstawną. Funkcje: zapewnia wsparcie i odżywienie naskórka, zapewnia miejscową odporność. W skórze właściwej występują 2 warstwy:
    • Brodawka - reprezentowana przez luźną włóknistą tkankę łączną, która zawiera komórki odpornościowe (bazofile, makrofagi i limfocyty T) i pętle kapilarne.
    • Siatka - składa się z gęstej włóknistej tkanki łącznej, która pełni funkcję wsparcia.
Struktura komórkowa naskórka

  • Keratynocyty lub komórki nabłonkowe (85%) - komórki, które tworzą podstawę nabłonka skóry.
  • Komórki Langerhansa (10-15%) to komórki, które otrzymują informacje o antygenach (wirusy, bakterie). Współdziałają z limfocytami i innymi komórkami odpornościowymi, aktywując miejscową odporność skóry.
  • Komórki Merkel (2-3%) - są odpowiedzialne za wrażliwość skóry, zapewniają dotyk.
  • Melanocyty (do 10%) to komórki z dużymi ciemnymi jądrami i dużą liczbą procesów umiejscowionych głęboko w warstwie podstawowej. Pigment skóry - melanina jest produkowana i dojrzewa w specjalnych organellach - melanosomach.

Poprzez procesy pigment jest transportowany do otaczających keratynocytów. Każdy melanocyt zapewnia około 10 otaczających komórek pigmentem.

Proces produkcji melaniny

Melanina powstaje w melanocytach z aminokwasu tyrozyny, który wchodzi do organizmu z pożywieniem i jest syntetyzowany w wątrobie z fenyloalaniny. Proces ten zachodzi z udziałem enzymu tyrozynazy zawierającego miedź, substancji, która przekształca tyrozynę w melaninę, a także cynk i tlen.

Tworzenie melaniny występuje w kilku etapach:

  1. Melanocyty otrzymują sygnały chemiczne z otaczających komórek i wytwarzają enzym tyrozynazę.
  2. Pod działaniem enzymu tyrozyna zamienia się w melaninę. Ziarna pigmentu dojrzewają w okrągłych melanosomach „pojemników”.
  3. W procesach melanocytów melanina jest transportowana do otaczających komórek i przez nie wchłaniana. Stopień nasycenia keratynocytów pigmentem zależy od rasy, indywidualnych cech organizmu, stopnia oświetlenia słonecznego.

Zakłócenie funkcjonowania melanocytów lub ich śmierć prowadzi do zmniejszenia ilości melaniny w komórkach naskórka i rozwoju bielactwa.

Przyczyny bielactwa

Współczesna medycyna nie ustaliła dokładnej przyczyny pojawienia się białych plam na skórze. Wiadomo jednak, że u pacjentów z upośledzoną produkcją enzymów oksydaza DOPA i tyrozynaza związane są z powstawaniem melaniny.

Możliwe mechanizmy rozwoju bielactwa:

  • Teoria samozniszczenia po infekcji lub w wyniku narażenia na toksyny, melanocyty odradzają się. Wytwarzają toksyczne produkty, które uszkadzają ściany komórkowe.
  • Teoria autoimmunologiczna - z powodu defektu odporności melanina jest niszczona przez komórki odpornościowe. Postrzegają pigment jako obcy organizm i atakują go.
  • Zaburzenia biochemiczne - w skórze gromadzą się wolne rodniki (nadtlenek wodoru). W związku z tym zmniejszono produkcję enzymu - katalazy, zaprojektowanego w celu ich neutralizacji. Wolne rodniki uszkadzają melanocyty i powodują przebarwienia skóry.
  • Teoria genetyczna. W 2007 r. Brytyjscy naukowcy byli w stanie zidentyfikować gen bielactwa NALP1, który jest dziedziczony. Ludzie, którzy mają ten gen otrzymują Vitiligo.
Przyczyny bielactwa i patologii, które zwiększają prawdopodobieństwo choroby

  • Predyspozycje genetyczne. Bielactwo przechodzi z rodziców na dzieci jako cecha dominująca. Oznacza to, że jeśli jedno z rodziców jest chore, to prawdopodobieństwo, że dzieci doświadczą tej samej patologii, wynosi 50%. Nawet jeśli bielactwo powstało pod wpływem urazów lub innych przyczyn, choroba jest ustalana na poziomie genetycznym, a następnie przenoszona na potomstwo.
  • Zaburzenia gruczołów dokrewnych:
    • tarczyca
    • wątroba
    • trzustka
    • jajnik
    • układ przysadkowo-nadnerczowy

    Niepowodzenie gruczołów dokrewnych prowadzi do zakłócenia tworzenia enzymów w melanocytach.
  • Zakłócenie układu nerwowego:
    • silne zamieszanie emocjonalne
    • przygnębiony
    Po urazie psychicznym zachodzą zmiany neuro-endokrynologiczne i unerwione zostają niektóre obszary skóry. Melanocyty nie otrzymują poleceń neurochemicznych do produkcji melaniny.
  • Uszkodzenie skóry
    • oparzenia, w tym oparzenia słoneczne;
    • blizny powstałe po urazach;
    • mikrourazy powstałe w wyniku pocierania szwami odzieży, dekoracji.

    Jeśli skóra jest uszkodzona, podstawna warstwa naskórka, w której znajdują się melanocyty, jest uszkodzona. W niektórych przypadkach komórki nie są przywracane. Gdy patologia odporności, uszkodzone melanocyty mogą zostać zaatakowane i zniszczone przez komórki odpornościowe.
  • Choroby przewodu pokarmowego
    • inwazje jelitowe;
    • dysbakterioza;
    • zespół złego wchłaniania.

    Choroby układu pokarmowego powodują zmianę składu chemicznego krwi i brak enzymów w komórkach. Upośledzona absorpcja prowadzi do niedoboru magnezu, manganu, miedzi i cynku, które są niezbędne do tworzenia pigmentu.
  • Wpływ substancji chemicznych na skórę
    • kosmetyki niskiej jakości;
    • formaldehyd;
    • odczynniki zawierające fenol i fenol stosowane w produkcji farb, gumy, kabli;
    • inne substancje agresywne chemicznie.

    Praca w niebezpiecznej produkcji jest jedną z najczęstszych przyczyn bielactwa. Substancje chemiczne wpływają na komórki naskórka i zakłócają ich funkcjonowanie. W takim przypadku zmiana miejsca pracy może prowadzić do spontanicznego samouzdrowienia.
  • Zmniejszona odporność
    • infekcje;
    • operacje;
    • nadmierne ćwiczenia i sport.
Czynniki zmniejszające odporność mogą wywołać pojawienie się ognisk bielactwa, zwłaszcza u osób z tendencją genetyczną.

Bielactwo

Bielactwo (z łacińskiego słowa vitium - vice + sufiks –igo = „złośliwa choroba”) jest nabytą przewlekłą chorobą skóry z grupy dyschromii, charakteryzującą się pojawieniem się odbarwionych białych plam na skórze, podatnych na wzrost obwodowy, łączących się z powodu braku lub zmniejszenia zawartości melaniny skóra.

O obserwacji ludzi z białymi plamami na skórze jest znany od wielu wieków przed naszą erą. Tak więc w starożytnym egipskim papirusie Ebersa podaje się opis dwóch rodzajów białych plam: pierwszy, z guzami i innymi zmianami, drugi, tylko zmiana koloru. W starożytnej Rosji bielactwo nazywano „pezją”, tak więc podkreślano porównanie chorych z psem.

W oddzielnej jednostce chorobowej wyizolowano niezależną chorobę bielactwa w 1842 r., Kiedy Danielssen i Boeck udowodnili naukowo różnicę między trądem a trądem.

Według Światowej Organizacji Zdrowia liczba pacjentów z bielactwem na świecie waha się od 0,2 do 8% całkowitej populacji, średnio około 30 milionów ludzi.

Choroba może rozpocząć się w każdym wieku, ale w 70% przypadków do 25 lat, a dzieci w wieku poniżej 12 lat stanowią 25% wszystkich pacjentów z bielactwem, w tym niemowląt, a nawet noworodków. Najczęściej choroba pojawia się w sezonie wiosenno-letnim. W ostatnich latach nastąpił wzrost liczby pacjentów, zarówno wśród dorosłych, jak i dzieci. Po wystąpieniu choroby może ona trwać dowolnie długo, aż do końca życia, ponieważ samoistne zniknięcie bielactwa jest niezwykle rzadkie. Cechy seksualne bielactwa nie są zaznaczone. Większość badaczy zauważa, że ​​około 2/3 pacjentów z bielactwem to kobiety. Jednocześnie w regionach Azji Środkowej mężczyźni zwracają się do lekarzy o bielactwo znacznie częściej.

Pilność problemu bielactwa dzisiaj wiąże się z jego znaczącym wpływem na psychospołeczny status pacjenta, co prowadzi do poważnych zaburzeń psycho-emocjonalnych. Zatem wskaźnik dermatologiczny jakości życia (DAKZH) z bielactwem wynosi 4,95, co jest znacznie mniej niż DIKZh z pospolitą łuszczycą zwykłą (6,26), trądzikiem, atopowym zapaleniem skóry.

Etiologia i patogeneza bielactwa

Zagadnienia syntezy melaniny, jej właściwości funkcjonalne i regulacja aktywności komórek pigmentowych pozostają mało zbadane.

Ogólne informacje o melanogenezie

Melanocyty to komórki procesowe, które mają dobrze rozwinięte organelle syntezy białek i zawierają granulki melaniny, które syntetyzują. Komórki zawierają enzymy oksydazy DOPA i tyrozonazy, za pomocą których melanina powstaje z aminokwasu tyrozyny.

Melanocyty znajdują się między komórkami warstwy podstawowej i mają kilka procesów, które można usunąć do 100 mmk z ciała komórki. Koniec gałęzi melanocytów jest blisko przylegający do bieguna keratynocytu. Rozkład melanocytów i sposób ich rozgałęziania są normalne w taki sposób, że w warstwie podstawowej prawie nie ma komórki, która nie miałaby kontaktu z końcowymi częściami dendrytów. Istnieje również kontakt między procesami melanocytów między sobą.

Strukturalne i funkcjonalne powiązanie melanocytu z keratynocytami nazywa się „jednostką naskórkowo-melaninową naskórka”.

Syntezę melaniny przeprowadza się w melanocytach w specjalnych organellach - melanosomach, które są dość złożonymi formacjami. Są one otoczone ciągłą powłoką i zawierają wysoce zorganizowaną wewnętrzną strukturę podłużnie zorientowanych lin lub koncentrycznych płyt. Melanosomy mogą być kuliste lub elipsoidalne i mieć rozmiar 0,5 - 1 mmk. W jego rozwoju melanosomy przechodzą przez 4 etapy i, idąc w kierunku obwodu komórki pigmentowej, uzyskują rosnącą gęstość elektronowo-optyczną, aż ich struktura przestanie się różnić. W tej postaci są one przekazywane do keratynocytów (metoda cytokin podobna do wydzielania w innych narządach, ale teraz transfer melaniny jest uważany za proces fagocytarny).

Biochemiczne mechanizmy syntezy melaniny są dobrze zbadane. Z aminokwasu tyrozyny (tyrozyna jest, z rzadkimi wyjątkami, składem wszystkich białek zwierzęcych i tkanek roślinnych. Powstaje w organizmie człowieka przez utlenianie fenyloalaniny z odpowiednią hydroksylazą, a zatem jest jednym z wymiennych aminokwasów. Oprócz melaniny, tyrozyna odgrywa ważną rolę swojego poprzednika podczas tworzenia takich biologicznie ważnych substancji jak adrenalina, norepinefryna, tyroksyna itp.) pod wpływem tyrozynazy (tyrozynaza jest enzymem katalizującym utlenianie tyrozyny i niektórych pochodne fenolu z tworzeniem chinonów, które w kolejnych reakcjach nieenzymatycznych zamieniają się w ciemne produkty - melaniny, Tyrozynaza występuje w zabarwionych obszarach skóry, błonie naczyniowej oka, nowotworach złośliwych, ekstraktach nerek, wątrobie, surowicy. zamienia się w melaninę, która w organizmie istnieje jako związek z kompleksem białko-melanoproteina. Zatem melaniny są naturalnymi pigmentami powstającymi w wyniku utleniającej polimeryzacji macierzy białkowej tyrozyny, dioksyfenyloalaniny lub katecholamin.
Więcej szczegółów. Schematycznie proces melanogenezy jest następujący. Z udziałem rybosomów i kompleksu Golgiego syntetyzowane są enzymy białkowe, fosfolipidowe i tyrozynazowe. Te elementy przyszłych melanosów migrują do kompleksu Golgiego, gdzie powstaje pośredni obraz. W tym momencie powstaje substrat do syntezy melaniny - aminokwas tyrozyna, syntetyzowany w rybosomach i przenoszony przez retikulum endoplazmatyczne do regionu aparatu Golgiego. Struktury błony melanosomu powstają wewnątrz pęcherzyków aparatu Golgiego i rozpoczyna się biosynteza melaniny na wewnętrznej błonie. Tyrozyna przekształca się w chiinon DOPA dzięki działaniu enzymu tyrozynazy, który jest aktywowany w obecności jonów miedzi i tlenu. Ponadto tyrozynaza jest bardzo wrażliwa na promieniowanie ultrafioletowe (promieniowanie UV). W przyszłości następujące kroki przebiegają kolejno:

1. Chinon DOPA przekształca się w chrom DOPA zawierający pierścień indolu.
2. Enzymy DOPA-tautomeraza chromowa i oksydaza DHICA przekształcają kwas DOPA-chrom do kwasu 5,6-dihydroksynol-2-karboksylowego (kwas 5,6-dihidrooksyindolo-2-karboksylowy - DHICA).
3. Ostatnim etapem syntezy jest polimeryzacja kwasu 5,6-dihydroksindol-2-karboksylowego (DHICA) z wytworzeniem brązowej melaniny DHICA zawierającej od 100 do 1000 monomerów DHICA. W celu udanego przepływu konieczna jest obecność cynku i tlenu.
4. Chrom DOPA można również przekształcić w 5,6-dihydroksyindol (5,6-dihidroxyindole, DHI). Produkt polimeryzacji utleniającej DHI to czarna lub brązowa melanina DHI (eumelanina) zawarta w skórze i włosach. Jest nierozpuszczalny w rozpuszczalnikach organicznych i odporny na przetwarzanie chemiczne.

Zatem normalny przebieg reakcji biochemicznych melanogenezy jest determinowany przede wszystkim obecnością tyrozyny, tlenu cząsteczkowego, jonów miedzi i cynku.

Wybrana melanina jest alkaliczną substancją rozpuszczalną, która ma właściwości kwasowe, jest nierozpuszczalna w rozpuszczalnikach organicznych i jest wybielana przez silne środki utleniające (nadtlenek wodoru, nadmanganian potasu, kwas chlorowy, pentochlorek żelaza itp.). Według dostępnych danych zawiera 55% węgla, 30% tlenu, 9% azotu, 4% wodoru i 2% innych substancji. Skład aminokwasowy melaniny nie jest dobrze poznany. Zawiera argininę, histydynę, tyrozynę, tryptofan, cystynę, metioninę i inne aminokwasy.

Jednak w czystej postaci melaninę można przedstawić tylko teoretycznie. Bardzo szybko wchodzi w kompleks z aminokwasami i białkami macierzy melanosomalnej, tworząc melanoproteiny. W kompozycji melanoproteinowa uwalniane są takie aminokwasy jak argiryna, histydyna, tryptofan, metionina, a nawet tyrozyna. W związku z tym termin „melanina” należy rozumieć jako związaną z białkiem postać i prawie niemożliwe jest wyizolowanie czystego pigmentu ze struktur tkankowych. Różnice między tkanką a syntetyzowaną melaniną determinują złożoność badania patogenetycznych mechanizmów zaburzeń melanogenezy.

Jeden centymetr kwadratowy ludzkiej skóry ma średnio 1200 melanocytów, tj. 1 MC zapewnia pigment do 36 keratynocytów. Co ciekawe, nie ma znaczących różnic rasowych w tych wskaźnikach. Liczba melanocytów w rasach o ciemnej skórze jest niewiele większa, tylko ich funkcja tworzenia melaniny jest zwiększona.

Etiologia bielactwa

Obecnie nie ma jednoznacznej koncepcji możliwych przyczyn i warunków wystąpienia bielactwa. Głównymi czynnikami zewnętrznymi wywołującymi występowanie bielactwa są stres nerwowy, stałe tarcie, częste obrażenia, nadmierne nasłonecznienie i czynniki chemiczne. Czynniki wewnętrzne obejmują różne czynniki zakaźne i toksyczne.

Jeśli chodzi o wzajemne powiązanie bielactwa z patologią narządów wewnętrznych, możemy ostatecznie stwierdzić, że przyczyną bielactwa jest choroba tarczycy, choroba wątroby lub na przykład inwazja helmintyczna, ponieważ częstość bielactwa u osób o określonej patologii nie jest bardziej powszechna niż w populacji ogólnej.

Przekonujące dane mówią również o dziedzicznej transmisji bielactwa w tej chwili. Najprawdopodobniej można mówić o dziedzicznej transmisji pewnych czynników predysponujących (immunologicznych, wegetatywnych), które jeszcze nie mówią o dziedziczeniu samej choroby.

Patogeneza bielactwa

Obecnie istnieje wiele teorii mających na celu wyjaśnienie mechanizmu rozwoju bielactwa, a każdy z nich ma swoje przekonujące dowody naukowe zarówno za, jak i przeciw.

Najbardziej popularnymi i ważnymi teoriami są: neurogenne (neuroendokrynne), autoimmunologiczne (immunologiczne), autodestrukcja (samozniszczenie), teoria zaburzeń biochemicznych (stres oksydacyjny), genetyczna.

Neurogenna teoria bielactwa jest jedną z pierwszych, którą naukowcy próbowali wyjaśnić mechanizmowi występowania tej choroby. Założycielem tej teorii jest A. Lerner, który w 1959 r. Połączył wiele obserwacji klinicznych z patologią układu nerwowego. Głównym argumentem przemawiającym za tą teorią jest to, że komórki nerwowe i melanocyty pochodzą z jednego nerwowego muszelki ektodermy i że oba typy komórek wykorzystują ten sam materiał wyjściowy, tyrozynę, do wydzielania ich najważniejszego produktu.

Pomimo faktu, że początkowy etap (tyrozyna - DOPA) syntezy melaniny i katecholamin jest podobny, nie wszystko jest takie proste. W pierwszym przypadku reakcja jest katalizowana przez zależny od miedzi enzym, tyrazinazę, aw drugim przez niezależną od miedzi hydroksylazę tyrozynową. Różnice w enzymach i wyniki końcowe sugerują, że formy L tyrozyny i DOPA biorą udział w początkowej fazie biosyntezy katecholamin, podczas gdy synteza melaniny rozpoczyna się od ich formy D. Obecnie kwestia związku zaburzeń melanogenezy w bielactwie z centralnym i wegetatywnym układem nerwowym pozostaje otwarta.

W 1959 r. A. Lorincz zaproponował teorię autoimmunologiczną (immunologiczną), która odkryła u pacjentów z nadwrażliwością na bielactwo autosensytyzację własnych melanocytów i tyrozynazy. Zgodnie z tą teorią istnieją dwie możliwości rozwoju bielactwa. Pierwsza opcja polega na tym, że pacjent ma pierwotny defekt układu odpornościowego, co prowadzi do autosensytyzacji z tworzeniem przeciwciał przeciwko komórkom wytwarzającym melaninę, tyrozynazę lub melaninę. Druga opcja opiera się na pierwotnym uszkodzeniu lub degeneracji melanocytów w wyniku różnych niekorzystnych skutków, które prowadzą do powstawania patologicznie modyfikowanych substancji, a następnie autosensybilizacji. Dostępne obecnie dane dotyczące badania stanu odporności pacjentów z bielactwem są bardzo kontrowersyjne i wymagają dalszych prac w tym kierunku. Chociaż skuteczność terapii immunosupresyjnej z zastosowaniem ogólnoustrojowych i miejscowych kortykosteroidów i innych leków potwierdza zaangażowanie mechanizmów immunologicznych w patogenezę bielactwa.

Teoria autodestrukcji (autodestrukcji), wyrażona przez S.Bleehen et al. oraz M.Pathak i in. w 1965 roku sugeruje, że toksyczne produkty powstałe w procesie biosyntezy melaniny uszkadzają melanocyty. Jednocześnie komórki Langerhansa powodują lizę melanocytów i ich fagocytów. Obecnie ta teoria, która nie ma dowodów klinicznych ani eksperymentalnych, praktycznie nie jest brana pod uwagę.

Teoria zaburzeń biochemicznych (stres oksydacyjny) jest potwierdzona przez szereg interesujących prac pokazujących, że podczas bielactwa ważną rolę odgrywają zaburzenia między uszkodzeniem oksydacyjnym a ochroną antyoksydacyjną. Istnieje opinia oparta na wielu publikacjach naukowych, że nadmierne gromadzenie wolnych rodników w skórze pacjentów bielactwa ze zmniejszeniem aktywności enzymów chroniących antyoksydanty prowadzi do uszkodzenia melanocytów, a tym samym do pojawienia się depigmentacji. Wielu badaczy zidentyfikowało nadmierne nagromadzenie naskórkowego nadtlenku wodoru u pacjentów bielactwa związanych ze spadkiem aktywności i stężenia katalazy naskórkowej, silnego enzymu przeciwutleniającego. Pośrednie potwierdzenie patologicznego zaangażowania stresu oksydacyjnego w rozwój bielactwa jest również dowodem na pozytywny wpływ stosowania przeciwutleniaczy w leczeniu bielactwa.

Teoria genetyczna opiera się na powiązaniu bielactwa z loci genów HLA klasy II: HLA-A2, HLA-DR3, HLA-DR4 podczas badania rodzin pacjentów z bielactwem. W 2007 roku brytyjscy naukowcy donieśli o odkryciu bielactwa genu NALP1, który otwiera ogromne możliwości dalszych badań w tym kierunku.

Obraz kliniczny bielactwa

Z reguły choroba zaczyna się niezauważalnie. Rzadko występowanie choroby jest poprzedzone lekkim świądem, przeczulicą i parą mrowienia, raczkowania lub pierwotnego rumienia („różowe bielactwo”).

Plamy bielactwa są wyraźnie określone, mają gładkie lub zapiekaną krawędź, często zaokrąglone. Kolor plam może być od białego do mleczno-białego. Skóra w zmianach (z wyjątkiem przebarwień) nie jest zmieniona zewnętrznie, bez oznak atrofii i złuszczania. Często w miejscach znajdujących się na otwartych obszarach ciała (twarz, szyja, klatka piersiowa, kończyny) i poddawanych częstemu promieniowaniu ultrafioletowemu nie tylko obserwuje się przekrwienie, ale także łuszczenie się, a nawet pogrubienie skóry. Rozmiar, kształt, liczba i lokalizacja plamek dla każdego pacjenta są indywidualne. W literaturze naukowej i praktycznej często stosuje się dwie klasyfikacje bielactwa, które zasadniczo nie różnią się od siebie.

Po pierwsze, kliniczna klasyfikacja bielactwa według D. B. Mohera (1979), która rozróżnia zlokalizowane i uogólnione formy bielactwa.

Zlokalizowane z kolei jest reprezentowane przez:

- forma ogniskowa (jedno lub kilka miejsc w jednym obszarze);

- segmentowy (wysypka wzdłuż nerwu lub jego splotu);

- półpasiec (wiele małych zgrupowanych miejsc w jednym obszarze);

- błony śluzowe (tylko zmiany śluzówki u osób ciemnoskórych).

Uogólniona grupa składa się z:

- forma acrocefaliczna (uszkodzenie rąk, stóp, twarzy);

- wulgarne lub pospolite (wiele losowo rozproszonych miejsc);

- mieszane (połączenie wszystkich lub wielu wymienionych form);

- uniwersalny (całkowita lub prawie całkowita depigmentacja skóry).

Druga klasyfikacja kliniczna T. Fitzpatrick (1997). W którym, w zależności od stopnia aktywności procesu patologicznego, wyróżnia się etapy stacjonarne i progresywne bielactwa. Zgodnie z lokalizacją odbarwionych plam wyróżnia się następujące formy:

Zlokalizowana forma:

- ograniczone bielactwo (jedno lub więcej miejsc w jednym obszarze);

- segmentowe bielactwo (plamka lub grupa plam zlokalizowanych wzdłuż nerwu, po jednej stronie ciała, w obrębie tego samego dermatomu);

- bielactwo błon śluzowych (częściej u ludzi rasy Negroid).

Uogólniona forma:

- wulgarne bielactwo (plamy znajdujące się w dwóch lub więcej obszarach ciała);

- acrocefalic vitiligo (wpływa na usta, skórę wokół ust, opuszki palców, sutki, żołędzie);

- uniwersalne bielactwo (pełna lub prawie całkowita (ponad 80%) depigmentacja skóry).

Centra depigmentacji w bielactwie mogą istnieć latami bez zmian, ale częściej proces patologiczny na skórze postępuje, czemu towarzyszy wzrost wielkości plamki, łączenie starych zmian chorobowych i pojawienie się nowych. Opisano również przypadki samoistnego zaniku ognisk bielactwa. Spontaniczna repigmentacja (zwykle częściowa i tymczasowa) jest obserwowana u 30% pacjentów, głównie po ekspozycji na słońce. Zazwyczaj przebieg procesu patologicznego jest opisany jako:

- stabilny (pojawiająca się biała plamka pozostaje niezmieniona przez wiele lat);

- progresywny (proces depigmentacji postępuje powoli lub szybko);

- niestabilny (część białych plam wzrasta, podczas gdy druga część może się cofać).

W trakcie bielactwa (na tle leczenia, a czasem bez niego) część plamek może w większym lub mniejszym stopniu przywrócić pierwotny kolor, tj. być pigmentowanym. O reigmentacji świadczy pojawienie się ostrych, lśniących krawędzi (regionalny rodzaj repigmentacji), wygładzanie konturów granic, a także pojawienie się wtrąceń pigmentowych w centrum depigmentacji w postaci małych punktów (peryferyjna repigmentacja), spowodowanych migracją melanocytów z mieszków włosowych.
Czasami występuje połączenie bielactwa z Settonem nevus, z innymi rodzajami bielactwa: achromotrichia - wczesne siwienie pasm włosów, różowe bielactwo Millian, zespół końcówki warg - depigmentacja dystalnych paliczków palców i warg, leukotrichia - wybielanie dwóch rodzajów włosów (uwięzionych w strefie depigmentacji skóry i rosnących na skórze, która ma swój własny kolor), leukonychia - tworzenie białych plam na paznokciach.

Rozpoznanie choroby opiera się na badaniu klinicznym pacjenta i analizie danych anamnestycznych. Informacyjny jest badanie skóry w promieniach fluorescencyjnej lampy Wooda. W swoich promieniach ogniska bielactwa nabierają intensywnie niebieskawo-białego koloru, co pozwala zidentyfikować ogniska bielactwa, które nie są rozróżnialne za pomocą prostego badania wzrokowego, co pozwala przewidzieć przebieg choroby.

Konieczne jest odróżnienie bielactwa od innych chorób, które objawiają się przebarwieniami (częściowo lub całkowicie), tj. charakteryzuje się leucodermą. Leukoderma (leukopatia) jest rozumiana jako brak (amelanoza) lub zmniejszenie (hipomelanoza) ilości melaniny w skórze.

I - Główny:

1. Wrodzony:

- Pigment barwiony (Nevus depigmentosus);

- Całkowity bielactwo (Albinismus totalis);

- Bielactwo częściowe (częściowe Albinismus);

- Albinizm niekompletny (albinoidyzm);

- Stwardnienie guzowate (Sclerosis tuberosus)

- Zespół Bourneville-Pringle (Bourneville-Pringle);

- Zespół Chediak-Steinbrinka-Higashi (Chediak-Steinbrinck-Higashi);

- Zespół Wardenburg-Klein (Waardenburg-Klein);

- Zespół Mende (Mende);

- Zespół Ziprkowskiego-Margolisa (Ziprkowscki-Margolis).

2. Nabyte:

- Zespół Alezandrini (Allezzandrini);

- Zespół Vogt-Koyanagi-Harada (Vogt-Koyanagi-Harad).

II. Wtórne:

1. Po zakażeniu:

- Łupież pstry;

- Porost prosty (Pityriasis simplex faciei);

- Syfilityczna leucoderma (Leucoderma syphilitica);

- Leprocoma leucoderma (Leucoderma leprosa).

2. Post-zapalenie:

- Łuszczyca zwyczajna (Łuszczyca zwyczajna);

- Toczeń rumieniowaty;

Leczenie bielactwa

Ze względu na fakt, że przyczyny i mechanizmy rozwoju bielactwa nie są jeszcze w pełni znane, problem skutecznego i całkowitego leczenia tej choroby pozostaje nierozwiązany.

Wiele czynników przyczyniających się do występowania bielactwa wymaga zintegrowanego leczenia tej choroby. Próby korygowania u pacjentów z bielactwem niektórych szczególnych zmian, wydawanych jako istotne patologicznie, nie uzasadniają się. Tej choroby nie można wyleczyć żadnym, nawet najskuteczniejszym lekiem lub metodą!

Głównym celem terapii bielactwa jest wyeliminowanie defektu kosmetycznego i przywrócenie pigmentacji skóry. Wybór metod terapeutycznych jest indywidualny i zależy od wielu czynników, w tym wieku i stanu somatycznego pacjenta, rodzaju i stadium choroby, wielkości i lokalizacji odbarwionego ogniska.

W większości przypadków, w leczeniu bielactwa, repigmentacja jest osiągana tylko przy pomocy złożonych środków terapeutycznych, rekreacyjnych i zapobiegawczych mających na celu rehabilitację medyczną i społeczną pacjenta.

Poniżej podajemy główne metody leczenia bielactwa stosowane w Rosji i za granicą.

Duża grupa metod leczenia bielactwa jest związana z promieniowaniem ultrafioletowym w połączeniu z różnymi fotosensybilizatorami, lekami, które zwiększają podatność skóry na promieniowanie ultrafioletowe, aw konsekwencji stymulują melanogenezę. Chciałbym zauważyć, że wszystkie metody są ściśle indywidualne, mają pewne wskazania i przeciwwskazania.

Jedną z najczęściej stosowanych i szeroko stosowanych metod fizjoterapeutycznych jest terapia PUVA - łączne stosowanie fotosensybilizatorów i promieniowania UV w zakresie A (długie widmo). Jako fotosensybilizatory stosuje się: Meladinin (Egipt), Lamadin (Francja), Puvalen (Finlandia), Ammoidin, Meloxin, Oxoralen, Xanthotoxin, Beroxan, Ammifurin, Psoberan, Psoralen itd. Obecnie preferowane są nowe leki, mniej toksyczne i całkowicie wchłaniany w ciele - Metoxaralen (Niemcy), Trioxaralen. Aby osiągnąć wyniki z pigmentacją powyżej 75%, wymagane jest 100 do 200 sesji. Przeciwwskazane u dzieci poniżej 12 lat.

Promieniowanie ultrafioletowe w zakresie A jest również połączone z układowym lub miejscowym stosowaniem fenyloalaniny, Hellin.

Dzięki terapii światłem bielactwo wykorzystuje również promieniowanie B (średnia długość fali - 280-320 nm), które jest stosowane zarówno niezależnie, jak i w połączeniu z miejscowymi kortykosteroidami, Bioskina (Włochy), Pseudocatalase itp. Istnieje możliwość wykorzystania nie tylko szerokopasmowego i wąskopasmowego źródła (długość fali 311-312 nm) (lampy), ale lasery ekscymerowe o długości fali 308 nm. Zabiegi laserowe na bielactwo obejmują ekspozycję na czerwień (długość fali: 0,67 mikrona) i podczerwień (długość fali: 0,89 mikrona, moc impulsu 40-80 W) z laserami w trybie biokontroli (modulacja promieniowania przez oddech pacjenta i częstości tętna).

W leczeniu bielactwa naturalne światło słoneczne jest aktywnie stosowane w połączeniu z fotouczulaczem Trioxalen wewnątrz lub Psoralenami zewnętrznie lub Meladyniną do wewnątrz i na zewnątrz w postaci aplikacji.

Jako systemowe leczenie bielactwa stosuje się:

1. Kortykosteroidy ogólnoustrojowe: Prednizolon, Betamethasone, Diprospan.

2. Leki przeciwmalaryczne: difosforan chlorochiny.

3. Immunomodulatory: cyklosporyna A, cyklofosfamid, izoprinozyna, lewamizol, polioksydonium.

4. Leki wpływające na przewód pokarmowy: Dalargin.

5. Środki wpływające na metabolizm wątrobowy: sylibinina (Kars), Essentiale, Fosflif.

6. Enzymy trawienne: pankreatyna (Creon, Mezin forte, Enzistal), Wobenzym.

7. Pomoce witaminowe: kwas askorbinowy (witamina C), pirydoksyna (witamina B6), tiamina (witamina B1), witamina E (octan tokoferolu, octan alfa-tokoferolu, octan witaminy E itp.), Kwas foliowy (witamina B).8. Pierwiastki śladowe: siarczan miedzi, tlenek cynku, siarczan cynku.

W razie potrzeby należy przeprowadzić farmakologiczną korektę psycho-wegetatywną za pomocą neuroleptyków, leków przeciwdepresyjnych, uspokajających, sympatolitycznych (sonapaki, Neuleptil, Asafen, pirydazol, Rudotel, Relanium, Dopegit, Novopassit, Glycine itp.).

Leczenie chirurgiczne bielactwa:

- transplantacja naskórka (metoda zastępowania odbarwionej skóry (autoplastyka patchworkowa);

- autologiczne mini przeszczepy (metoda przesadzania w centrach depigmentacji mikro przeszczepów);

- transplantacja hodowanego naskórka;

- transplantacja niehodowanych melanocytów;

- transplantacja hodowanych melanocytów;

Terapia miejscowa

1. Melaginina - 50% ekstrakt alkoholowy z ludzkiego łożyska, lek „Melaginin Plus” jest wytwarzany z wysoką zawartością jonów wapnia (0,2-0,5 mg, ml);

2. Maści kortykosteroidowe - Fluorocort, Polcortolone i inne;

3. Pimekrolimus (Elidel);

4. Vitilm + (Vitilem +) - który obejmuje rzęsę Lamnaminor;

5. Nalewki alkoholowe Hypericum, Pasternak;

6. Krem fotoprotekcyjny o wskaźniku ochrony 15-100;

7. Kosmetyki maskujące: Vitadye, Dy-oDerm, Covermark, Dermablend itp.

8. Żel Vitix (Viticolor, tablet Vitix).
Pacjenci z bielactwem powinni być karmieni wysoką zawartością kwasu askorbinowego, witamin z grupy B, produktów bogatych w substancje fotodynamiczne (owoce figowe, gryka, pokrzywa, pietruszka, szczaw, seler, szpinak, owoce dzikiej róży). Z fitopreparatów zawierających miedź możemy polecić serię traw, nalewkę z arniki (wewnątrz i na miejscu). Dużo miedzi znajduje się w wątrobie wołowej, serze, krewetkach, groszku.

opublikowano 19.11.2009 16:41
zaktualizowany 13.11.2014
- Dermatologia