Główny > Ospa wietrzna

Pioderma: rodzaje, objawy, leczenie, profilaktyka

W naszym artykule porozmawiamy o tym, czym jest pyermerma, dlaczego występuje, jak się objawia, jakie są sposoby jej leczenia.

Pioderma - choroba skóry spowodowana wprowadzeniem drobnoustrojów do skóry - paciorkowców lub gronkowców.

Dlaczego choroba występuje

Ropiejące mikroorganizmy otaczają nas wszędzie - w kurzu w pomieszczeniu, na ubraniach, bieliźnie, w powietrzu ulicznym. Mogą spaść na powierzchnię ludzkiej skóry i pozostać na niej przez jakiś czas. Jednak rzadko rozmnażają się na powierzchni skóry i stopniowo znikają. Zastępują je mikroby, które stale żyją na skórze - bakterie propionibacteria, corynebacteria, gronkowce naskórkowe, Escherichia coli, Proteus i inne. Zatem paciorkowce i gronkowce należą do przejściowej (tymczasowej) mikroflory, która spada na skórę z powietrza.

Przyczyna ropnego zapalenia skóry związana z dodatkową obecnością czynników zewnętrznych lub wewnętrznych, które tworzą korzystne warunki dla rozwoju drobnoustrojów ropotwórczych. Wymieniamy je:

Czynniki, które pogarszają działanie przeciwbakteryjne wydzielin skóry:

  • zanieczyszczenie, najbardziej niebezpieczne w tym zakresie, oleje silnikowe, produkty ropopochodne, pył gruboziarnisty;
  • nadmierne ogrzewanie lub chłodzenie części ciała;
  • patologia przepływu krwi - akrocyanoza, dreszcze, żylaki.

Wpływy uszkadzające skórę i tworzące „bramę wejściową” dla mikrobów:

  • urazy mikroskopowe (otarcia, zadrapania, otarcia);
  • długotrwałe działanie wody na naskórek (pocenie się, praca w wodzie);
  • brak witamin A i C.

Czynniki, które upośledzają odpowiedź immunologiczną organizmu, w tym opór miejscowy:

  • ognisko infekcji (zapalenie migdałków, zapalenie zatok, zapalenie pęcherzyka żółciowego, próchnica);
  • hipotermia lub przegrzanie całego ciała;
  • choroby endokrynologiczne, zwłaszcza cukrzyca;
  • post;
  • zmniejszenie poziomu hemoglobiny we krwi - niedokrwistość;
  • zatrucia pokarmowe i infekcje jelitowe;
  • wyczerpanie fizyczne i nerwowe;
  • brak witamin A, B, C, E;
  • przyjmowanie glikokortykosteroidów lub leków immunosupresyjnych.

Czynniki hamujące aktywność normalnej mikroflory skórnej: nadmiernie częste mycie rąk, zwłaszcza środków przeciwbakteryjnych triklosanem.

Pioderma dzieli się na gronkowce, streptodermę i nietypowe formy. Staphyloderma powoduje Staphylococcus aureus, rzadko gronkowca naskórka lub saprofitycznego. Przyczyną streptodermy jest paciorkowiec beta-hemolizujący z grupy A. Formy atypowe są powodowane przez różne mikroorganizmy.

Jak rozwija się choroba

Czy ropne zapalenie skóry jest zaraźliwe? Tak, choroba jest często przenoszona z osoby na osobę poprzez bezpośredni kontakt. Ponadto mikroby są uwalniane do powietrza przez chorego lub nosiciela, a następnie wchodzą do ciała zdrowego i rozmnażają się tam.

Nieco mniej niż połowa młodych ludzi jest nosicielami gronkowca w nosogardzieli. Oni sami nie chorują, ale są stałym źródłem drobnoustrojów ropotwórczych. Nosiciele często nie mogą pozbyć się zarazków nawet przy specjalnym leczeniu, ponieważ pelokoki nosowo-gardłowe są odporne na wiele antybiotyków.

Jeśli skóra nie jest uszkodzona, jedynymi otworami w niej są usta mieszków włosowych. Wnikają tam mikroorganizmy. Rozwija się reakcja zapalna, która ma charakter ropno-wysiękowy, to znaczy towarzyszy wyraźne upośledzenie krążenia krwi w dotkniętym obszarze, obrzęk tkanek, powstawanie ropy podczas rozpadu komórek odpornościowych i samych drobnoustrojów.

Ropne zapalenie skóry zaczyna się od powstania krostki lub węzła, z wyjątkiem zespołu oparzonej skóry i epidemicznego pemfigoidu. Ich czynnik mikrobiologiczny rozprasza naskórek z utworzeniem powierzchownych pęcherzy.

Paciorkowce nie penetrują gruczołów łojowych i potowych. Mnożą się na powierzchni skóry, powodując surowicze wysiękowe zapalenie z tworzeniem ospałych pęcherzy.

Rodzaje ropnych zmian

Klasyfikacja pyodermy opiera się na rodzajach drobnoustrojów, które je wywołały:

Staphyloderma:

  • ostiofollikulit;
  • sykoza;
  • zapalenie mieszków włosowych;
  • czyrak i karbun;
  • zapalenie stawów;
  • staphyloderma noworodków i małych dzieci (osteoporitis, liczne ropnie skórne, epidemiczny pemfigoid, zespół oparzonej skóry gronkowcowej).

Streptoderma:

  • liszajec;
  • streptoderma międzyżebrowa;
  • przewlekła rozlana streptoderma;
  • ektyma

Nietypowe ropne zapalenie skóry to przewlekłe wrzodziejące i przypominające ropnie zmiany przypominające gruźlicę skóry i jej zmiany grzybicze.

Objawy ropnego zapalenia skóry

Opisujemy główne objawy różnych ropnych skór.

Staphyloderma

Ostiofollikulit - zapalenie jamy ustnej włosa. W otworze pęcherzyka pojawia się 2-3 mm guzek, przebity włosami, a wokół skóry jest niewielki obszar zaczerwienienia. Potem bańka wysycha, tworzy się skorupa, która znika.

Formacje te mogą być pojedyncze lub wielokrotne. Czasami choroba ma charakter nawracający.

Sykoza jest przewlekłym nawracającym ropnym zapaleniem cebulek zarostowych (wąsy i broda). Choroba związana jest z alergizacją pacjenta i zaburzeniami neuroendokrynnymi, często z niedoczynnością gruczołów płciowych. Po pierwsze, małe krosty pojawiają się w okolicach warg i podbródka, a potem stają się coraz bardziej. Istnieje strefa nacieku zapalnego z ropnymi skorupami. Pyoderma twarzy płynie przez długi czas, uporczywie, z nawrotami.

Zapalenie mieszków włosowych - głębokie zapalenie mieszka włosowego. Powstaje różowa barwa, w środku której znajduje się ropień, przebity przez włosy. Następnie ta formacja rozwiązuje się lub zamienia w wrzód, gojenie z utworzeniem małej blizny.

Furuncle jest jeszcze bardziej powszechną zmianą pęcherzyka z ropną fuzją jego i otaczających tkanek. Proces zaczyna się od ostifolikulit, ale krosty są natychmiast bolesne. Szybko tworzy się bolesny węzeł, osiągający rozmiar orzecha włoskiego. Następnie otwiera się ropą, w środku widać ropno-martwiczy rdzeń - martwy pęcherzyk. Po uzdrowieniu pozostaje blizna.

Furuncle może powodować powikłania: zapalenie węzłów chłonnych, flegmę tkanek miękkich, zapalenie szpiku (uszkodzenie kości). U wychudzonych pacjentów wynik wrzenia na nogach staje się przewlekłym wrzodziejącym ropnym zapaleniem skóry. Jeśli mikroby dostaną się do krwi z wrzenia, posocznica może rozwinąć się wraz z powstaniem ropnych ognisk w narządach wewnętrznych i mózgu. Wrzenie w obszarze trójkąta nosowo-wargowego jest szczególnie niebezpieczne pod tym względem.

Wielokrotne lub nawracające czyraki nazywane są furunculosis. Jest to związane z uczuleniem (alergią) na gronkowce, a także z przedłużonym narażeniem na czynniki zewnętrzne.

Węglik różni się od wrzenia w bardziej powszechnym procesie. Rozwija się głębokie zapalenie tkanki łącznej, docierające do tkanki podskórnej, powięzi i mięśni. Najpierw pojawia się wściekłość, ale wokół niej rozwija się silny obrzęk, a ropa jest uwalniana z otworów skóry. Wkrótce skóra topi się i odrzuca z powstaniem głębokiego wrzodu. Ropna skóra pacjenta niepokoi ciężką gorączkę, ból głowy i zatrucie. Po oczyszczeniu wrzód goi się, tworząc bliznę.

Zapalenie stawów - zapalenie gruczołu potowego. Występuje w pachach, wargach sromowych, strefie odbytu, w pachwinie. Powstaje duży bolesny węzeł, który otwiera się wraz z uwolnieniem ropy. Choroba przypomina węża, ale nie tworzy ropno-martwiczego rdzenia w środku guza.

Staphyloderma noworodków i małych dzieci

Te pyodermy są charakterystyczne dla dzieci, u dorosłych nie występują.

Ostioporyt to zapalenie przewodów wydalniczych gruczołów potowych u niemowląt. W pachwinie, okolicy pachowej, na głowie i tułowiu pojawiają się małe krosty. Szybko kurczą się, by się skorupy i odpadają, nie pozostawiając śladów. Choroba zwykle występuje z nadmierną potliwością z powodu przewijania.

Wielorakie ropnie skórne - zapalenie gruczołów potowych u małych dzieci. Choroba występuje, gdy nadmierna potliwość i słaba opieka nad dzieckiem. Na plecach, szyi, pośladkach znajdują się liczne węzły wielkości grochu, skóra nad nimi jest zaczerwieniona. Stopniowo węzły rosną i zamieniają się w ropnie, z których wypuszczana jest ropa.

Epidemiczny pemfigoid jest chorobą bardzo zaraźliwą, objawiającą się powstawaniem pęcherzy w warstwie powierzchniowej skóry tuż po urodzeniu. Na nim są bąbelki, które stopniowo rosną i pękają, tworząc szybko leczące erozje. Następnie pojawia się nowa, przypominająca błysk wysypka pęcherzyków.

Zespół oparzonej skóry gronkowcowej jest ciężką postacią ropnego zapalenia skóry. Na skórze powstają duże pęcherze przypominające oparzenia 2 stopni. Choroba zaczyna się od zaczerwienienia skóry wokół pępka, odbytu, ust, a następnie na skórze pojawiają się pęcherze. Rozrywają się, tworząc dużą, mokrą erozję. Pęcherzyki mogą się łączyć, przechwytując całą skórę dziecka. Chorobie towarzyszy gorączka i zatrucie.

Streptoderma

Liszajec jest częstym stanem zapalnym z pęcherzami. Choroba zaczyna się nagle wraz z powstaniem konfliktów, które bardzo szybko zamieniają się w żółte skórki. Chorobie towarzyszy świąd. Skorupy łączą się, gdy dołączenie zakażenia gronkowcowego staje się żółtawo-zielonkawe. Po ich rozwiązaniu łuskowate łaty pozostają bez opalenizny. Dotyczy to głównie twarzy, głowy.

Liszajec jest pieluszkowym zapaleniem skóry. Pojawia się u dzieci. Na pośladkach i udach mają bąbelki, powstające przy otwarciu erozji. Różnica od zwykłego liszajec - podrażnienie i zapalenie skóry wokół tych elementów spowodowane moczem i potem.

W fałdach skóry osób otyłych pojawia się międzypiginowa streptoderma (pieluszkowa wysypka). Występuje duża erozja z zapiekanymi krawędziami, której towarzyszy świąd. Stopniowo rosną na peryferie.

Przewlekła rozlana streptoderma - duża zmiana, najczęściej zlokalizowana na nogach. Na tle zaczerwienionej skóry tworzą się pęcherzyki - flickeni, które szybko pokrywają się ropną lub krwawą skórką. Po ich usunięciu widoczna jest mokra powierzchnia. Centrum stopniowo „rozprzestrzenia się” po peryferiach. Zapalenie ustępuje, a następnie ponownie nasila się, trudno jest wyleczyć. W jej rozwoju ogromne znaczenie mają naruszenia przepływu krwi żylnej, w szczególności żylaków i długotrwałego stania w pozycji.

Ecthyma - zapalenie i martwica głębokiej warstwy skóry - skóry właściwej z powstawaniem wrzodów. Na tle zaczerwienienia tworzy się głęboki bąbel wielkości grochu. Szybko zamienia się w skorupę, zanurzoną w skórze. Jeśli skorupa zostanie usunięta, pod nią można znaleźć głęboki wrzód, stopniowo gojący się. Ektymy zwykle znajdują się wzdłuż drapania kończyn dolnych i pośladków, mogą być przewlekłe.

Atypowe ropne zapalenie skóry

Przewlekłe wrzodziejące ropne zapalenie skóry powstaje po wężu lub ektymii na nogach. U wychudzonych pacjentów wrzody, które pozostają w tych chorobach, nie goją się. Ich krawędzie są lekko uniesione i bolesne. Stopniowo wrzody zlewają się ze sobą, skupienie rozszerza się, a blizny w środku.

Jeśli taki wrzód znajduje się na genitaliach, przypomina on zmiany syfilityczne i nazywa się pyoderma shankriformnaya.

Przewlekłe ropne wegetatywne - purpurowe płytki barwy, często umiejscowione z tyłu dłoni, stopy, w kostkach. Pokryte są one ropnymi skorupami, po usunięciu których widoczne są brodawki - roślinność, po naciśnięciu, ropa jest z nich uwalniana. Wokół płytki widoczne są pęcherzyki głębokie - krosty. Ogniska rosną na obrzeżach, kiedy się goją, powstaje blizna przeplatana zdrową skórą.

Przewlekłemu ropniowi ropnie towarzyszy tworzenie się węzła pokrytego niebieskawo-czerwoną skórą. Stopniowo węzeł zamienia się w ropień, otwiera się z uwolnieniem krwi i ropy. Jeśli istnieje kilka takich ropni, są one łączone ze sobą za pomocą przetok. Po uzdrowieniu powstają „rozdarte” blizny. Ogólnie proces jest bardzo podobny do skrofulodermy - gruźlicy skóry. Ropne zapalenie skóry zlokalizowane jest na pośladkach, kroczu, szyi, twarzy, pachach.

Szczególną postacią jest zgorzelinowe zapalenie skóry. Jest to spowodowane zmianami skórnymi, prawdopodobnie spowodowanymi procesami autoimmunologicznymi w chorobie Crohna, wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i innymi chorobami wewnętrznymi. Na tle naciekania skóry z powstawaniem wrzodów dodaje się zakażenie drobnoustrojowe o charakterze wtórnym. Wrzody rosną szybko, na dnie i na krawędziach tworzą się nowe ogniska ropne. Po uzdrowieniu pozostają szorstkie blizny.

Leczenie

Rozważ leczenie ropnego zapalenia skóry za pomocą leków lokalnych i ogólnoustrojowych. Leczenie odbywa się w domu, ale zgodnie z zaleceniami lekarza i pod jego stałym nadzorem.

Dieta powinna zawierać więcej warzyw i produktów kwasu mlekowego, a także białek. Konieczne jest ograniczenie soli, przypraw, alergenów pokarmowych, zwłaszcza czekolady. Pożądane jest ograniczenie ilości tłuszczu zwierzęcego bez zmniejszania całkowitego spożycia kalorii.

Czy możliwe jest pranie w trakcie zabiegu? Zmiany nie można umyć, wcierać ani wycierać. Możesz dokładnie umyć te obszary skóry, które nie są dotknięte chorobą.

W przypadku niewielkich zmian zmiany chorobowe są leczone roztworem jaskrawej zieleni lub jodu. Skórę wokół skorupy wysmarowano alkoholowym roztworem kwasu borowego lub salicylowego. W ten sposób leczy się zapalenie kości i stawów, zapalenie mieszków włosowych, sykozę, ostioporitis.

Na nacieku otaczającym krosty stosuje się pastę lub kremy, zawierające składniki przeciwdrobnoustrojowe i przeciwzapalne (pasta ze smoły borowej, Oxycort, Futsikort, Levomekol i inne).

Zaleca się leczenie fizyczne ropnego zapalenia skóry - ogólne promieniowanie ultrafioletowe. Gdy furunculosis w stadium dojrzewania nacieka przepisane suche ciepło - Solux, terapia UHF.

W przypadku typowych ognisk ropnych stosuje się antybiotyki z grupy penicylin lub cefalosoporyn.

W przewlekłych procesach skórnych stosuje się terapię immunostymulującą (interferony, preparaty immunologiczne, preparaty grasicy) i multiwitaminy.

Cechy leczenia wrzenia, hydradenitu, karbuntu: włosy wokół niego są starannie przycięte. Podczas gdy ropień nie jest otwarty, pokryty jest płaskimi ciastkami ichtiolu, przykrywającymi bawełną. Okolica jest przecierana kwasem borowym lub salicylowym. Nie możesz teraz prać. Po otwarciu wrzenia umieszcza się w nim turundę zwilżoną hipertonicznym roztworem chlorku sodu. Po usunięciu ropno-martwiczego rdzenia i oczyszczeniu rany należy użyć maści antybiotykowej. Rany ropiejące, jak również karabińczyki otwierają się chirurgicznie. Wraz z lokalizacją wrzenia na skórze twarzy, odpoczynek w łóżku, odpoczynek głosowy i płynne jedzenie są obowiązkowe.

Antybiotyki w środku, ciastka z ichtiolu, leczenie owrzodzeń jaskrawą zielenią lub jodem oraz zdrowa skóra z kwasem borowym lub salicylowym są również wskazane w przypadku wielu ropni skórnych.

Kiedy pemfigoid w łagodnych przypadkach, ostrożnie usuń kapsle pęcherzyków i spędź kąpiel z nadmanganianem potasu. W przypadku cięższych postaci antybiotyki są przepisywane wewnątrz. Aby wyeliminować balsam do moczenia za pomocą środków dezynfekujących i ściągających (Fukortsin). Po wysuszeniu powierzchni stosuje się kremy o właściwościach przeciwzapalnych i antybakteryjnych.

Jak leczyć atypowe ropne zapalenie skóry: na pierwszym etapie stymulowana jest odporność. Stosowane są metody fizjoterapeutyczne: miejscowe promieniowanie ultrafioletowe, elektroforeza lidz i antybiotyków. Ogniska ropnego zapalenia skóry są przemywane środkami dezynfekującymi, a następnie nakładana jest maść przeciwbakteryjna. Po osiągnięciu remisji pod przykrywką antybiotyków wykonuje się chirurgiczne usunięcie zaatakowanej skóry.

Zapobieganie ropnym zapaleniom skóry

Produkcja musi być stworzona do utrzymania czystości skóry - prysznice, umywalki, obecność mydła i czystych ręczników, wysokiej jakości odzież robocza. Aby usunąć farbę i olej silnikowy, pracownicy muszą być wyposażeni w środki czyszczące.

Powinno to zapewnić ludziom pracującym w zimie na ulicy ciepłe ubranie i możliwość ogrzania się. Ważne jest utrzymanie czystości w pomieszczeniach, normalnej temperatury i wilgotności. To samo dotyczy salonów.

Powinno być więcej do powiedzenia pracownikom o zapobieganiu mikrourazom w miejscu pracy, do uzupełnienia apteczek pierwszej pomocy, wyposażonych w środki odkażające i leki przeciw mikrourazom (ciecz Novikova).

Konieczne jest przekonanie ludzi o potrzebie hartowania, naprzemiennej pracy i odpoczynku, mówienia o niebezpieczeństwach przewlekłego zmęczenia i sposobach, aby tego uniknąć.

  • wczesne wykrywanie i leczenie chorób skóry;
  • zapobieganie nawrotom;
  • identyfikacja nosicieli gronkowca;
  • sanacja (regeneracja) ognisk infekcji - zapalenie migdałków, chore zęby i tak dalej.

Aby zapobiec nawrotowi ropnego zapalenia skóry, osoba odzyskująca powinna:

  • nie myć się w wannie;
  • nie dezynfekuj zdrowej skóry;
  • Nie używaj mydła z triklosanem.

Edukacja zdrowotna jest ważna, szczególnie wśród grup zawodowych podatnych na chorobę, jak również wśród przyszłych matek. Tacy ludzie powinni być przeszkoleni w zakresie samopomocy i wzajemnej pomocy w mikrourazach, a kobiety w umiejętnościach opieki nad dziećmi.

Sposoby leczenia piodermii na twarzy: leki i środki ludowe

Jedną z dość powszechnych chorób skóry jest ropna skóra na twarzy, która jest infekcją ropną, która pojawia się w wyniku wprowadzenia do naskórka ropnych ziarniaków. Zewnętrznie wygląda to bardzo nieestetycznie, powoduje wiele kompleksów niższości, a przy braku niezbędnego leczenia może przekształcić się w formę przewlekłą. Dlatego musisz wiedzieć, co to jest: rozpoznać objawy na czas i rozpocząć leczenie, aby uniknąć komplikacji.

Powody

Aby móc zapobiegać ropie twarzy, musisz wiedzieć, co powoduje jej wystąpienie. Mogą być różne: wewnętrzne (ze względu na zdrowie) i zewnętrzne (zależne od środowiska). Lekarze nazywają następujące czynniki, które mogą wywołać tę ropną infekcję na skórze:

  • powikłanie po różnych chorobach skóry, zwłaszcza wywołujących swędzenie;
  • drobne obrażenia twarzy: skaleczenia, zadrapania, zastrzyki;
  • zanieczyszczenie skóry: nieprzestrzeganie higieny osobistej;
  • przegrzanie lub przechłodzenie naskórka;
  • naruszenie funkcji różnych narządów wewnętrznych;
  • patologie centralnego układu nerwowego;
  • niewłaściwy metabolizm;
  • indywidualna nadwrażliwość na zakażenia ropne.

Pyoderma na twarzy jest nieprzyjemną chorobą, której chcesz się pozbyć jak najszybciej. Lecz lekarstwo jest długie i bolesne. Dlatego znacznie łatwiej jest zapobiegać rozwojowi ropnej infekcji, nie dopuszczając do życia czynników, które ją wywołują. W zależności od patogenu istnieje kilka rodzajów choroby.

Pochodzenie nazwy. Określenie „pyoderma” składa się z dwóch starożytnych greckich słów: πύον, co oznacza „ropa” i δέρμα, co oznacza „skóra”.

Klasyfikacja

Istnieje kilka klasyfikacji ropnej skóry na twarzy, z których każda opiera się na różnych cechach tej infekcji. Prawidłowe określenie rodzaju choroby pomaga przepisać właściwe leczenie.

Wzdłuż przebiegu choroby

  1. Forma ostra - przejawiająca się wyraźnymi objawami, przy aktywnym leczeniu następuje całkowite wyleczenie.
  2. Postać przewlekła - w przypadku braku leczenia ostre stadium ropne na twarzy wchodzi w ten etap. Zaostrzony od czasu do czasu. Ma powolną naturę. Pozbycie się tej choroby na zawsze jest prawie niemożliwe.

Według patogenu

Staphyloderma

Choroba jest spowodowana przez gronkowca. Proces ten zlokalizowany jest głównie na brwiach, powiekach (blisko rzęs), na krawędzi czoła, w pobliżu uszu. Obejmuje kilka chorób jednocześnie:

  • Ostiofollikulit - mały wrzód, znajdujący się przy ujściu lejka, z którego rosną włosy;
  • zapalenie mieszków włosowych - przenikanie infekcji w głąb tego leja;
  • Sycosis, czyraki, karbuncles, hydradenitis rozwijają się w obecności przewlekłej postaci ropnego zapalenia skóry.

Niektórzy dermatolodzy uważają, że czyraki, karbunki i hydradenity nie należą do ropniaka.

Streptoderma

Występuje podczas aktywacji paciorkowców. Różni się powierzchownymi zmianami naskórka z tworzeniem się pęcherzyka z mętną zawartością i zapaleniem wokół. Następnie powstaje skorupa surowiczo-ropna, która znika. Osoby z ostrą streptodermą obejmują choroby takie jak:

  • liszajec;
  • rozproszona streptoderma powierzchniowa;
  • ektyma - wrzód pod wysuszonym płatkiem (płyn z pękającej bańki).

Przewlekła streptoderma to porost twarzy.

Streptostaphyloderma

Wpływa na skórę twarzy za pomocą obu rodzajów ziarniaków.

Lokalizacja

  1. Szeroko rozpowszechnione ropne zapalenie skóry obejmuje nie tylko prawie wszystkie obszary twarzy, ale może również dotrzeć do ciała.
  2. Ograniczona wpływa na określony obszar twarzy (policzki, podbródek, czoło itp.).

Głębokość

  1. Powierzchowne jest łatwe do leczenia, ponieważ patogeny nie mogą przenikać do niższych warstw skóry właściwej.
  2. Głęboka ropna skóra na twarzy to niebezpieczne długotrwałe leczenie i pojawienie się różnego rodzaju powikłań.

Niezależnie od tego, jakiego rodzaju ropne zapalenie skóry jest niemożliwe. To jest tylko działalność profesjonalistów. Chociaż pierwsze oznaki choroby muszą być w stanie rozpoznać się na czas, aby natychmiast udać się do szpitala. A do tego musisz znać główne objawy infekcji.

Jest opinia. Niektórzy dermatolodzy odnoszą trądzik do ropnego zapalenia skóry.

Obraz kliniczny

Objawy różnego rodzaju ropnej twarzy są do siebie podobne, ale mogą być wysyłane do fałszywego znaku, ponieważ przypominają objawy wielu innych chorób skóry. W każdym razie konieczne jest przynajmniej przedstawienie w przybliżeniu, jak ta infekcja się objawia:

  • małe krosty wielkości soczewicy tworzą się bezpośrednio w ustach włosa brwi, rzęsach lub wzdłuż krawędzi czoła;
  • na skórze twarzy pojawiają się cienkie, powolne pęcherzyki z mętną zawartością (to jest flichen) i wokół zapalenia;
  • w ciągu 2-3 dni fliktena wysycha, aw miejscu pęcherzyka tworzy się surowiczo-ropna skorupa, która wkrótce znika bez śladu;
  • w najcięższych przypadkach wysuszony konflikt może powodować wrzody.

Dokładna diagnoza, określająca na pewno, czy ropne zapalenie skóry jest lub nie, jest możliwa tylko w warunkach laboratoryjnych. Więc przy pierwszym podejrzeniu ropnej infekcji skóry musisz natychmiast udać się do szpitala. Najlepszy ze wszystkich - dla dermatologa lub wenerologa skóry.

Przydatna rada. Wielu popełnia całkowity błąd w przypadku wrzodów na twarzy: spróbuj je otworzyć, ściśnij zawartość, ciągle rozrywając skorupę. To tylko pogarsza sytuację, ponieważ przyczynia się do dalszego rozprzestrzeniania ropy.

Metody diagnostyczne

Ropne zapalenie twarzy jest diagnozowane w gabinecie dermatologicznym za pomocą następujących metod.

  1. Analiza kliniczna krwi.
  2. Serologiczne reakcje na obecność kiły.
  3. Analiza moczu.
  4. Laboratoryjne badanie ropy z uszkodzeń, określenie wrażliwości patogenów na antybiotyki.
  5. Oznaczanie limfocytów.
  6. Mogą zostać wyznaczone powiązane konsultacje z lekarzem ogólnym, neuropatologiem i endokrynologiem.
  7. Wizualna definicja elementów krostkowych na twarzy.

Piodermę można łatwo pomylić z kiłą, zapaleniem naczyń, gruźlicą, trychofitozą, leiszmaniozą i guzami. Dlatego ta diagnostyka laboratoryjna jest koniecznością. Pozwoli ci to dokładnie zdiagnozować z definicją rodzaju patogenu, a tym samym przepisać właściwe leczenie.

Dla twojej informacji. Nie zdziw się, jeśli do powyższych metod diagnostycznych zostaną dodane odchody i badanie przez ginekologa. Czasami dysbakterioza i choroby układu moczowo-płciowego stają się przyczyną ropnej infekcji.

Leczenie

Samo leczenie ropnego zapalenia skóry na twarzy jest wykluczone, ponieważ ropna infekcja może dostać się do organizmu i zakłócić narządy. Po wyjaśnieniu diagnozy przebieg terapii jest przepisywany przez lekarza.

Leki

Leczenie farmakologiczne ropnego zapalenia skóry twarzy polega na wyznaczeniu określonych czynników, niespecyficznych metod leczenia i lokalnych leków.

  • szczepionki gronkowcowe, paciorkowcowe;
  • toksoid gronkowcowy,
  • antyfagina;
  • immunoglobulina antystaphylococcus;
  • antybiotyki;
  • bakteriofag;
  • sulfonamidy.
  • autohemoterapia;
  • witaminy;
  • laktoterapia;
  • promieniowanie ultrafioletowe.

Przygotowania tematyczne:

  • fukortsyna;
  • czysty ichtiol;
  • alkohol salicylowy.

Interwencja chirurgiczna jest wykorzystywana tylko do tworzenia czyraków, karbunów i zapalenia stawów. Jeśli potraktujesz ropne zapalenie skóry tymi preparatami i metodami w ścisłej zgodności z zaleceniami i zaleceniami dermatologa, wkrótce nie będzie śladu choroby. Lecz środki ludowe przeciwko niemu należy traktować z wielką ostrożnością.

Środki ludowe

Za zgodą lekarza, aby utrzymać główny kurs terapii możliwe leczenie środków ludowych, które zwykle wymagają użycia ziół.

  1. Kompresy startych świeżych warzyw - ziemniaki, buraki.
  2. Przetrzyj świeży liść aloesu.
  3. Mieszanina alkoholu i rozgnieciona do puree czosnkowego (w równych ilościach).
  4. Roztwór soku kalina (15 ml na 100 ml wody).
  5. Napar mleczarski (20 gramów na szklankę wrzącej wody). Wypij pół szklanki gorącej przed jedzeniem.
  6. Odwar z ziaren żyta. Pij w środku bez ograniczeń dawkowania.
  7. Herbata z głuchej pokrzywy do użytku wewnątrz.
  8. Napar z krwawnika (40 gramów trawy na szklankę wrzącej wody). Rób płyny.
  9. Kompresy ze świeżo wędzonego soku.
  10. Odpowiednik proporcji mieszanki żywicy jodłowej, masła i wosku do stosowania na wrzody.

Wiedząc, jak leczyć ropne zapalenie skóry na twarzy, nie ma potrzeby samoleczenia, które obfituje w liczne komplikacje zdrowotne. Należy zawsze pamiętać o konsekwencjach zaniedbania opieki medycznej, które mogą przypomnieć sobie koniec życia.

Komplikacje

Nie trzeba myśleć, że ropna skóra na twarzy minie sama. Choroby zakaźne krostkowe przy braku odpowiedniego leczenia prowadzą do licznych problemów zdrowotnych. Najczęstsze komplikacje to:

  • defekty kosmetyczne: edukacja na twarzach blizn i blizn po owrzodzeniach;
  • ropnie tkankowe, jeśli bakteriom udało się wniknąć głęboko;
  • ropne zapalenie węzłów chłonnych i zapalenie naczyń limfatycznych, gdy stan zapalny węzłów chłonnych i naczyń krwionośnych;
  • jeśli organizmy i systemy są uszkodzone przez mikroorganizmy, zakażenie krwi.

Każda z tych konsekwencji jest trudna do leczenia, wymaga specjalnego podejścia, czasu, wysiłku i troski. Aby uniknąć takich powikłań, ropne zapalenie skóry twarzy należy natychmiast leczyć. A nawet lepiej - z wyprzedzeniem myśleć o środkach zapobiegawczych.

Zapobieganie

Następujące środki ostrożności są brane pod uwagę w celu zapobiegania ropie na twarzy:

  1. ściśle przestrzegać wszystkich zasad higieny osobistej;
  2. dwa razy w roku do przeprowadzenia profilaktyki witaminowej;
  3. opalanie się z umiarem.

Pyoderma twarzy jest złożoną i poważną chorobą, którą początkowo można pomylić ze zwykłym stanem zapalnym. Niewłaściwa diagnoza i samoleczenie to droga do przewlekłej postaci choroby, która może sprawić, że stanie się ona nieskuteczna i doprowadzi do rozwoju kompleksów wewnętrznych, depresji i psychozy. Dlatego ważne jest, aby nie zaniedbywać opieki medycznej i zaleceń lekarskich w celu wyeliminowania tego nieprzyjemnego w każdym sensie choroby.

Pioderma: przyczyny, leczenie i zapobieganie

Choroby skóry wydają się bardzo podobne u osób, które nie mają wykształcenia medycznego. Dlatego edukacja jest tak potrzebna: znając objawy, można odróżnić trądzik nastolatek od czyraków, niewielką wysypkę z powodu niewystarczająco czystej pościeli od ropnej skóry i trzeźwo oceniają niebezpieczeństwo i prawdopodobieństwo powikłań.

Co to jest ropne zapalenie skóry?

Pioderma jest popularną nazwą dla rozległej grupy ropnych chorób skóry, których czynnikami sprawczymi mogą być paciorkowce i gronkowce, razem lub osobno.

Powody

Gronkowce i paciorkowce same w sobie nie są niebezpieczne - podczas badania można je znaleźć na skórze każdej osoby, która jednocześnie działa jako ich tymczasowy lub stały przewoźnik. Aby stać się przyczyną rozwoju choroby, osoba musi być predysponowana do tego z przyczyn wewnętrznych lub zewnętrznych.

Do wewnętrznych należą:

  • zmniejszona odporność, która może być spowodowana przez:
    • ogólne osłabienie organizmu spowodowane złym odżywianiem, ciągłym stresem, brakiem witamin lub aktywności fizycznej, niestabilnymi wzorami snu;
    • obrażenia, na które ciało jest zmuszone wydać środki;
    • leczenie chorób autoimmunologicznych, w których układ odpornościowy jest sztucznie stłumiony, aby zapobiec atakowaniu komórek ochronnych;
    • proces zapalny w organizmie - od zwykłego przeziębienia po rozwój złośliwego guza.
  • wczesny wiek - skóra małych dzieci jest bardzo podatna na wszelkie niekorzystne warunki, a ich odporność nie jest wystarczająco rozwinięta, aby oprzeć się chorobom;
  • predyspozycje genetyczne - problematyczna skóra może być przekazywana „dziedziczona”;
  • choroby endokrynologiczne - takie jak na przykład cukrzyca, w której skóra traci swoją elastyczność i staje się bardziej podatna na jakiekolwiek zagrożenia;
  • choroby przewlekłe - wiele z nich jest bezobjawowych i może być całkowicie niewidoczne dla nosiciela, potajemnie osłabiając ciało.

Przyczyny zewnętrzne obejmują:

  • podwyższona lub obniżona temperatura - przegrzanie lub przechłodzenie osłabia właściwości ochronne skóry i czyni ją podatną;
  • skłonność do zwiększonej potliwości - pot jest wydalany w dużych ilościach, jego skład często się zmienia, w wyniku czego niektóre bakterie, które zneutralizowały paciorkowce i gronkowce, są wyłączone;
  • zbyt częste stosowanie środków antybakteryjnych w życiu codziennym - niszczone są także dobre bakterie na ludzkiej skórze; ponadto skóra staje się zbyt sucha, pęka i umożliwia patogenom łatwe przenikanie do wnętrza;
  • drobne obrażenia, takie jak otarcia i zadrapania - jeśli nie wykonasz wszystkich niezbędnych zabiegów medycznych, paciorkowce i gronkowce łatwo przenikną przez nie;
  • złe warunki środowiskowe - nasycenie atmosfery dymem, brudem i smogiem ma silny negatywny wpływ na skórę.

Uzależnienie od tłustych i słonych potraw może również wpływać na stan skóry i lekceważyć podstawowe zasady higieny.

Klasyfikacja

Klasyfikacja pyodermy jest dość rozgałęziona i zróżnicowana. Zgodnie z cechami przepływu emitują:

  • ostre ropne zapalenie skóry, które jest bardzo bolesne i trwa około dwóch miesięcy;
  • przewlekłe ropne zapalenie skóry, które trwa dłużej niż dwa miesiące i często powraca nawet po stabilnej remisji.

Zgodnie z rozpowszechnieniem emitują:

  • wspólne, które obejmuje większość dostępnej skóry;
  • zlokalizowane, w którym wszystkie zasoby choroby koncentrują się w jednym wrzącym lub karbuntu.

Wyróżnia się głębię ekspresji:

  • powierzchowny, w którym choroba dotyka głównie naskórek;
  • głęboki, w którym trądzik występuje w najgłębszych warstwach skóry.

Według rodzaju patogenu dzieli się na:

  • staphyloderma, która jest wywoływana przez gronkowce;
  • streptoderma wywołana przez paciorkowce;
  • streptostaphyloderma, w której oba patogeny działają na organizm.

Jaki rodzaj konkretnej ropnej skóry odnosi się do jej objawów.

Objawy

Jeśli ropne zapalenie skóry jest spowodowane rozprzestrzenianiem się paciorkowców, oddziałuje głównie na powierzchowną warstwę skóry, nie dotykając ani gruczołów potowych, ani gruczołów łojowych, bez dotykania mieszków włosowych. Objawy zależą od konkretnej formy:

  • Liszajec Strep. Charakteryzuje się wyglądem na skórze małych pęcherzyków z przezroczystą zawartością, która ostatecznie mętnieje i rozpryskuje się, tworząc suchą skorupę. To znika, pozostawiając skórę zaczerwienioną, suchą i łuszczącą się. Bardzo zaraźliwa, dotyka dużych obszarów skóry.
  • Liszajec podobny do gniazda. Najczęściej oddziałuje na usta - ich rogi puchną i zmieniają kolor na czerwony, wewnątrz widać stan zapalny rozproszonej skóry. Bolesne, trudne do wyleczenia.
  • Pozbądź się. Jest podatny na nawroty, objawia się dużymi różowymi plamami na skórze, które bardzo swędzą. Po zabiegu przez pewien czas pozostają plamy bez pigmentacji.
  • Powierzchniowa zanokcica. Wpływa na pogrubienie skóry pod paznokciami, czyniąc ją obrzękłą, bolesną, niebieskawą i prowadzącą ostatecznie do powstawania krost.
  • Erysipelas. Prowadzi do zapalenia naskórka, wygląda jak duże jasne czerwone plamy, na strukturze przypominającej skórkę pomarańczową, gorące i bolesne w dotyku. Może powodować komplikacje.
  • Ecthyma Najpierw jest ropień, otoczony zapaloną skórą, i wypełniony ropą z krwią. Przełamanie prowadzi do powstania suchej brązowej skorupy, pod którą znajduje się wrzód. Pozostawia widoczne blizny.

Jeśli ropne zapalenie skóry jest spowodowane rozprzestrzenianiem się gronkowca w organizmie, dotyczy głównie mieszków włosowych, potu i gruczołów łojowych. Może być zlokalizowany zarówno w warstwie powierzchniowej, jak i głębszej. Objawy różnią się w zależności od postaci, która jest wiele w Staphyloderma:

  • Ostiofolliculitis. Jedna z najbardziej nieszkodliwych form. Wpływa na mieszki włosowe, prowadząc do powstania maleńkiego ropnia, pokrytego brązową skórką. W ciągu pięciu dni ropna zawartość zostaje wchłonięta, skorupa znika, nie ma blizny. Między krostami nie łączą się, głównie na twarzy, w mieszków włosowych z lekkich puchów.
  • Zapalenie mieszków włosowych Podobny do formy ostiofolikulitowej, charakteryzujący się mniejszą nieszkodliwością. Wpływa również na pęcherzyki, powodując najpierw powstanie czerwono-różowego, bolesnego guzka, a następnie ropnia o szaro-zielonej zawartości. W większości przypadków zapalenie zanika w ciągu tygodnia, nie pozostawiając śladu, ale czasami na jego miejscu powstaje mały wrzód, po którym pozostaje blizna.
  • Vesicolustus Występuje ze zwiększoną potliwością, głównie u małych dzieci. Wpływa na gruczoły potowe, powodując powstawanie krost na ich miejscu. Bolesne, mają tendencję do łączenia się, mają miejsce w ciągu około dziesięciu dni, występują głównie w pachach i pachwinie.
  • Furuncle and furunculosis. Jeśli choroba spowodowała Staphylococcus aureus, najprawdopodobniej powstanie. Wpływa na gruczoły łojowe i mieszki włosowe. Prowadzi to do powstania bardzo bolesnego stwardnienia z ropnym rdzeniem w środku. Po kilku dniach zaczyna się martwica tkanek - gotowanie umiera, pozostawiając bliznę. Procesowi towarzyszy ból, gorączka. Może powodować komplikacje - aż do sepsy. Gdy gotuje pieczętuje pojedyncze, czyraki rozprowadzane w liczbie mnogiej.
  • Pseudofurunculosis. Podobnie jak wrzenia, ale ma wpływ na gruczoł potowy, pieczęć nie ma pręta i jest zwykle w kolorze fioletowo-czerwonym. Jest bardzo bolesny, po kilku dniach nie wymiera, ale wybucha przez cienką skórę. Zawsze pozostawia bliznę, może prowadzić do poważnych komplikacji.
  • Karbunkuł. W pierwszym etapie pod skórą tworzą się trzy lub cztery guzki, które ostatecznie łączą się w jeden, wypełniony ropą. Skóra w miejsce karbuntu rozciąga się i zmienia kolor na niebieski, w środku zaczyna się martwica, której towarzyszy silny ból. Z czasem skóra jest rozdarta, uwalniając ropną zawartość i powstaje wrzód, który ostatecznie goi się i pozostawia dużą bliznę. Procesowi temu często towarzyszy gorączka, ból, ból głowy, nudności i wymioty. Czasami są urojenia i halucynacje, czasem komplikacje.
  • Zapalenie Hydradenitis. Gruczoły potowe są uderzające - puchną, stają się bolesne, z czasem wrzód ma czerwono-niebieski kolor. Jest otwierany dopiero po dwóch tygodniach, które przechodzą w stan niedyspozycji i gorączki. Pozostawia bliznę, czasami może wpływać na całe grupy gruczołów.

Mieszana zmiana z paciorkowcami i gronkowcami jest mniej powszechna niż poprzednie dwie opcje. Przechwytuje głębsze warstwy skóry, często prowadząc do owrzodzenia. Występuje głównie u osób z poważnymi problemami z układem odpornościowym. Objawy różnią się w zależności od formy:

  • Liszajec strepto-gronkowcowy. Skóra jest zapalna, na niej tworzą się pęcherzyki z przezroczystą cieczą, która zamienia się na kilka godzin i przebija, tworząc brązową, suchą skorupę. Kiedy znika, erozja otwiera się, nie pozostawiając śladu. Bardzo zaraźliwa.
  • Wrzodziejąco-wegetatywne ropne zapalenie skóry. Bardzo szybko staje się przewlekła. Skóra jest zapalna, tworzą się na niej krosty, które wybuchają i pozostawiają miejsce na wypukłe czerwono-niebieskie płytki. Te z kolei stają się zaognione, pokryte ranami i śladami pozostawionymi.
  • Cicatrized folliculitis. Jest on podobny do zapalenia mieszków włosowych, które powstaje podczas postaci gronkowcowej, ale idzie znacznie głębiej - po powstaniu i pęknięciu ropnia cebula włosowa ulega nieodwracalnemu uszkodzeniu, co prowadzi do łysienia. Najczęściej u dorosłych mężczyzn.

Formy ropnego zapalenia skóry są liczne i zróżnicowane, ale metody leczenia są zasadniczo bardzo podobne. Jednak zanim go zabierzemy, należy postawić dokładną diagnozę.

Diagnostyka

Nie jest to zbyt trudne do zdiagnozowania ropne - formy powierzchniowe są często określane przez lekarza wyłącznie na podstawie oględzin i przesłuchania pacjenta.

Głębsza diagnoza jest wymagana tylko wtedy, gdy przebieg choroby stał się już przewlekły i okresowo nawracający. Zastosuj:

  • badanie mikrobiologiczne, w którym przeprowadzają wysiew treści ropnej w celu określenia wrażliwości patogenu na antybiotyki;
  • badania biochemiczne, w których pobiera się mocz i krew;
  • badanie immunologiczne, które określa poziom odporności;
  • biopsja, w której pobiera się niewielką ilość tkanki z wrzodu, aby poddać ją badaniu histologicznemu.

Leczenie

Leczenie ropnego zapalenia skóry zwykle zależy od ostrości i głębokości choroby. Może to być:

  • terapia lokalna;
  • środki przeciwbakteryjne;
  • zwiększyć odporność.

W niektórych przypadkach pacjentowi może zostać przepisana operacja. W innych zaleca się odwoływanie się do środków ludowych.

Metody medyczne

Miejscowa terapia jest wykonywana, jeśli ropne zapalenie skóry pochwyci tylko naskórek. Przed ucieczką krosty zostają otwarte, ropna zawartość i martwe tkanki są usuwane. Po użyciu:

  • Kwas salicylowy w postaci maści. Zapobiega stanom zapalnym, hamuje rozwój bakterii, zmiękcza skórę. Stosuje się go dwa razy dziennie - dotknięte chorobą miejsce jest nasmarowane i pokryte sterylnym wacikiem, również nasączonym maścią.
  • Zelenka. Zakłóca rozmnażanie paciorkowców i gronkowców. Zastosuj na dotkniętych obszarach kropka.
  • Fukortsyna w postaci roztworu. Zapobiega namnażaniu się patogenów, zwalcza zakażenia grzybicze, co jest przydatne, jeśli towarzyszą one ropie. Zastosuj trzy razy dziennie na dotknięte obszary.
  • Triamcynolon w postaci kremu. Zapobiega stanom zapalnym i alergiom. Połóż na dotkniętych obszarach trzy razy dziennie.
  • Hyoxysone maść. Tłumi stany zapalne i alergie, zapobiega rozmnażaniu się patogenu, łagodzi świąd. Stosuj dwa razy dziennie na dotknięte obszary.

Antybiotyki są stosowane, jeśli maść i krem ​​nie przyniosły efektu. W łagodnych przypadkach stosuje się tabletki w poważniejszych przypadkach, zastrzyki dożylne.

  • Cefaleksyna. Przy 500 mg co 6 godzin, pół godziny przed posiłkami.
  • Cefazalina. IV 3-4 razy dziennie.
  • Cefotaksym. Dożylnie 2 razy dziennie.
  • Doksycyklina 200 mg dziennie, pij dużo płynów.

Jeśli przebieg choroby jest przewlekły, z częstymi nawrotami (co najmniej raz na 3 miesiące), lekarz może przepisać immunoterapię, której wynikiem będzie wytwarzanie specyficznych komórek odpornościowych, które mogą zwalczać określoną bakterię. Można stosować toksoid gronkowcowy, suchą szczepionkę gronkowcową, bakteriofag paciorkowcowy i inne leki.

W rzadkich przypadkach można zastosować zabieg chirurgiczny - w przypadkach, w których inne leczenie nie pomaga. Jest najczęściej używany podczas pracy z czyrakami i karbunami, i przechodzi kolejno:

  • stosuje się znieczulenie miejscowe;
  • ściana ropnia jest nakłuta ostrym skalpelem, wnęka jest otwarta;
  • martwa tkanka jest usuwana;
  • leki przeciwzapalne są umieszczane w jamie, na górze nakładany jest bandaż.

Metody ludowe

Środki ludowe stosuje się tylko wtedy, gdy jest to zalecane przez specjalistę i tylko, jeśli ropne zapalenie skóry u pacjenta jest w jednej z najłagodniejszych postaci. Zastosuj:

  • Infuzja mniszka lekarskiego. W szklance ciepłej wody dodaj 2 łyżeczki suszonych kwiatów i korzeni, nalegaj na 8 godzin i wypij pół szklanki przed posiłkami.
  • Maść z glistnika. Mieszaj suchy glistnik i olej słonecznikowy, smaruj dotkniętą skórę.
  • Maść z topoli nerkowej. Zmiel nerki, wymieszaj z olejem, nalegaj na dzień. Po zagotowaniu schłodzić i stosować trzy razy dziennie na dotkniętych obszarach.

Skóra, na którą nakładane są produkty, musi być czysta i sucha.

Zapobieganie

Aby zapobiec rozwojowi choroby, powinieneś przestrzegać najprostszych zasad zapobiegania:

  • przetrzyj wszystkie otarcia i zadrapania alkoholem lub jodem w odpowiednim czasie i załóż rękawice, jeśli jest to przewidziane przez środki bezpieczeństwa;
  • monitoruj swoje zdrowie iw odpowiednim czasie, aby leczyć ogniska infekcji, zapobiegając rozwojowi chorób przewlekłych;
  • staraj się unikać stresu i niezdrowego stylu życia;
  • myj ręce na czas, ale nie używaj zbyt często mydła antybakteryjnego;
  • od czasu do czasu zmieniaj mydło, ponieważ gronkowce i paciorkowce łatwo się przystosowują, jeśli używasz tego samego rodzaju.

Pyoderma jest uleczalna, szczególnie jeśli zauważysz ją na czas i podejmiesz działania. Nie pozwól, aby sprawy potoczyły się i monitoruj swoje zdrowie - najlepszy sposób na utrzymanie skóry w czystości.

Film wyraźnie pokazuje i mówi o patogenezie streptodermy, jak leczyć i zapobiegać jej.

Pioderma, co to jest? Objawy, przyczyny i leczenie

Pyoderma - choroba dermatologiczna, która występuje pod wpływem bakterii ropotwórczych. W różnych postaciach ropne zapalenie skóry pokrywa się wrzodami o różnych rozmiarach.

Wysypka, zapalenie naskórka, zaczerwienienie, swędzenie - wynik aktywności patogennych mikroorganizmów. Zwiększona reprodukcja paciorkowców, gronkowców i grzybów prowadzi do rozległych zmian skórnych.

Co to jest?

Pioderma jest chorobą skóry krostkowej wywoływaną przez bakterie ropotwórcze, z których głównymi są gronkowce i paciorkowce, nieco mniej powszechne jest białko zwyczajne i niebieskie zapalenie pęcherzyka. Pioderma występuje częściej u dzieci i wśród pracowników niektórych rodzajów przemysłu i rolnictwa.

Wzrost zapadalności obserwuje się w okresie jesienno-zimowym - w porze zimowej i mokrej. Wilgotny klimat gorących krajów jest przyczyną dużej liczby pacjentów z grzybicami i chorobami krostkowymi.

Przyczyny

Główną przyczyną ropnego zapalenia skóry jest przenikanie mikrobów kokowych do tkanek mieszków włosowych, potu i gruczołów łojowych z przewodami, uszkodzenie. Jednak przyczyny wtórnych form ropnego zapalenia skóry, w tym wrzodziejące, zgorzelinowe gatunki, są nadal badane, ponieważ w takich przypadkach rozprzestrzenianie się plam skórnych za pomocą czynników ropotwórczych jest wtórne, to znaczy występuje po rozwinięciu się pewnej patologii.

Kluczowi prowokatorzy są wyróżnieni:

  • dziedziczność;
  • zmiany w funkcjonowaniu narządów wydzielania wewnętrznego (tarczycy, podwzgórza, przysadki mózgowej, nadnerczy, gruczołów płciowych), zaburzenia hormonalne;
  • zmiany skórne (rany, ukłucia, otarcia, ukąszenia, zadrapania, oparzenia);
  • ostra lub długotrwała redukcja odporności ogólnej i miejscowej;
  • patologie skóry, w tym alergiczne zapalenie skóry, zmiany kleszczowe;
  • cukrzyca;
  • poślizg pyogennej flory podczas zabiegów chirurgicznych;
  • nadwrażliwość na alergeny i reakcja na pelococci;
  • wysoka wilgotność, zdolność wchłaniania, alkaliczna reakcja skóry;
  • nietolerancja niektórych leków;
  • częsta hipotermia lub przegrzanie;
  • zaburzenia neurologiczne i systemy termoregulacji
  • brak higieny osobistej;
  • okresowe obrażenia skóry w niektórych obszarach;
  • długotrwałe doświadczenia i poważne zmęczenie fizyczne;
  • wyczerpanie, jakakolwiek długotrwała choroba;
  • otyłość, metabolizm tłuszczów i węglowodanów;
  • zanieczyszczenie naskórka farbami, naftą, rozpuszczalnikami, olejami, lakierem, pyłem węglowym, benzyną, cementem;
  • choroby naczyniowe, żylaki, zakrzepowe zapalenie żył, zaburzenia krwiotwórcze, choroby żołądkowo-jelitowe;
  • ogniskowe infekcje z zapaleniem w określonym narządzie lub tkance, w tym w żołądku, jelitach, nosogardzieli i okolicy ucha, narządach rozrodczych.

Klasyfikacja

Głównymi mikroorganizmami wywołującymi ropne zapalenie skóry są strepto- (Streptococcus pyogenes) i gronkowce (Staphylococcus aureus). Odsetek chorób wywołanych przez inną mikroflorę (Pseudomonas lub Escherichia coli, zakażenie śluzówki rzekomej, pneumokoki itp.) Jest bardzo mały.

Dlatego główna klasyfikacja ze względu na charakter patogenu jest podzielona na:

  • staphyloderma - ropne zapalenie;
  • streptoderma - zapalenie surowicze;
  • streptoderma - zapalenie ropne-surowicze.

Ponadto każde ropne zapalenie skóry różni się w zależności od mechanizmu jego występowania:

  • pierwotny - przejawiający się na zdrowej skórze;
  • wtórne - które stało się powikłaniem innych chorób (najczęściej towarzyszyło świąd).

Ponadto ropne zapalenie skóry dzieli się na głębokość infekcji. Dlatego ogólna klasyfikacja roponecznika wygląda tak:

  • z głębokością infekcji powierzchniowej (streptococcus liszajec, liszajec podobny do syfilisu, liszajec plamisty, liszajec intertriginous (szczelina), liścik w kształcie pierścienia, zacięty paciorkowiec, zbrodnia powierzchniowa, streptoderma sucha);
  • z głęboką penetracją (ostry cellulit paciorkowcowy, actima vulgaris).

Staphylodermia jest uważana za:

  • z głębokością powierzchni zakażenia (powierzchowne zapalenie mieszków włosowych, zapalenie kości i szpiku, trądzik pospolity, wulgarna sykoza, epidemia pęcherzycy u noworodków);
  • z głęboką penetracją (głębokie zapalenie mieszków włosowych, furuncle, furunculosis, carbuncle, hydradenitis).

Strepto-gronkowca obejmuje:

  • z głębokością powierzchni infekcji (wulgarny impetigo);
  • z głęboką penetracją (przewlekłe wrzody ropne, ropne zapalenie trzustki).

Objawy ropnego zapalenia skóry

Proces zapalny w ropnej skórce rozwija się w naturalnych porach skóry - potach lub pasażach łojowych, mieszkach włosowych. W zależności od rodzaju drobnoustrojów chorobotwórczych obraz kliniczny i objawy chorób są zbyt zróżnicowane.

Dlatego podajemy główne objawy ropnego zapalenia skóry (patrz zdjęcie):

  1. Liszajec Ta forma choroby jest dość powszechna. Objawy pojawiają się nagle wraz z pojawieniem się konfliktów (wodniste, pęcherzykowate pęcherzyki), które następnie przekształcają się w żółtawe skorupy i swędzenie. Przy łączeniu skorup i infekcji gronkowcowych, skorupy mogą być zielonkawe. Konsekwencje ich rozwiązania są w postaci łuskowatych plam, które trudno opalać. Najczęściej dotknięty obszar twarzy i głowy.
  2. Sykoza jest przewlekłym nawracającym ropnym zapaleniem cebulek zarostowych (wąsy i broda). Choroba związana jest z alergizacją pacjenta i zaburzeniami neuroendokrynnymi, często z niedoczynnością gruczołów płciowych. Po pierwsze, małe krosty pojawiają się w okolicach warg i podbródka, a potem stają się coraz bardziej. Istnieje strefa nacieku zapalnego z ropnymi skorupami. Pyoderma twarzy płynie przez długi czas, uporczywie, z nawrotami.
  3. Ostiofollikulit - zapalenie jamy ustnej włosa. W otworze pęcherzyka pojawia się 2-3 mm guzek, przebity włosami, a wokół skóry jest niewielki obszar zaczerwienienia. Potem bańka wysycha, tworzy się skorupa, która znika. Formacje te mogą być pojedyncze lub wielokrotne. Czasami choroba ma charakter nawracający.
  4. Zapalenie stawów - zapalenie gruczołu potowego. Występuje w pachach, wargach sromowych, strefie odbytu, w pachwinie. Powstaje duży bolesny węzeł, który otwiera się wraz z uwolnieniem ropy. Choroba przypomina węża, ale nie tworzy ropno-martwiczego rdzenia w środku guza.
  5. Furuncle jest jeszcze bardziej powszechną zmianą pęcherzyka z ropną fuzją jego i otaczających tkanek. Proces zaczyna się od ostifolikulit, ale krosty są natychmiast bolesne. Szybko tworzy się bolesny węzeł, osiągający rozmiar orzecha włoskiego. Następnie otwiera się ropą, w środku widać ropno-martwiczy rdzeń - martwy pęcherzyk. Po uzdrowieniu pozostaje blizna.
  6. Zapalenie mieszków włosowych - głębokie zapalenie mieszka włosowego. Powstaje różowa barwa, w środku której znajduje się ropień, przebity przez włosy. Następnie ta formacja rozwiązuje się lub zamienia w wrzód, gojenie z utworzeniem małej blizny.
  7. Węglik różni się od wrzenia w bardziej powszechnym procesie. Rozwija się głębokie zapalenie tkanki łącznej, docierające do tkanki podskórnej, powięzi i mięśni. Najpierw pojawia się wściekłość, ale wokół niej rozwija się silny obrzęk, a ropa jest uwalniana z otworów skóry. Wkrótce skóra topi się i odrzuca z powstaniem głębokiego wrzodu. Ropna skóra pacjenta niepokoi ciężką gorączkę, ból głowy i zatrucie. Po oczyszczeniu wrzód goi się, tworząc bliznę.

Te pyodermy są charakterystyczne dla dzieci, u dorosłych nie występują:

  1. Wielorakie ropnie skórne - zapalenie gruczołów potowych u małych dzieci. Choroba występuje, gdy nadmierna potliwość i słaba opieka nad dzieckiem. Na plecach, szyi, pośladkach znajdują się liczne węzły wielkości grochu, skóra nad nimi jest zaczerwieniona. Stopniowo węzły rosną i zamieniają się w ropnie, z których wypuszczana jest ropa.
  2. Ostioporyt to zapalenie przewodów wydalniczych gruczołów potowych u niemowląt. W pachwinie, okolicy pachowej, na głowie i tułowiu pojawiają się małe krosty. Szybko kurczą się, by się skorupy i odpadają, nie pozostawiając śladów. Choroba zwykle występuje z nadmierną potliwością z powodu przewijania.
  3. Zespół oparzonej skóry gronkowcowej jest ciężką postacią ropnego zapalenia skóry. Na skórze powstają duże pęcherze przypominające oparzenia 2 stopni. Choroba zaczyna się od zaczerwienienia skóry wokół pępka, odbytu, ust, a następnie na skórze pojawiają się pęcherze. Rozrywają się, tworząc dużą, mokrą erozję. Pęcherzyki mogą się łączyć, przechwytując całą skórę dziecka. Chorobie towarzyszy gorączka i zatrucie.
  4. Epidemiczny pemfigoid jest chorobą bardzo zaraźliwą, objawiającą się powstawaniem pęcherzy w warstwie powierzchniowej skóry tuż po urodzeniu. Na nim są bąbelki, które stopniowo rosną i pękają, tworząc szybko leczące erozje. Następnie pojawia się nowa, przypominająca błysk wysypka pęcherzyków.

Formy ropnego zapalenia skóry są liczne i zróżnicowane, ale metody leczenia są zasadniczo bardzo podobne. Jednak zanim go zabierzemy, należy postawić dokładną diagnozę.

Diagnostyka

Głównymi kryteriami diagnostycznymi są charakterystyczne elementy zmian chorobowych na ciele (krosty, konflikt).

Aby ustalić dokładny typ choroby i czynnik sprawczy, który ją spowodował, zastosowano metodę mikroskopową do badania wypływu ropnych elementów. W przypadku głębokiego uszkodzenia tkanek można użyć biopsji. W przypadku ciężkich chorób zaleca się pobranie krwi w celu określenia poziomu glukozy (celem jest wykluczenie cukrzycy). Podczas wykonywania pełnej morfologii krwi często obserwuje się wzrost liczby leukocytów, ESR.

Diagnostyka różnicowa jest przeprowadzana z objawami skórnymi gruźlicy, kiły, zmian pasożytniczych i grzybiczych naskórka, kandydozy, egzemy mikrobiologicznej.

Komplikacje

Ciężkie konsekwencje chorób krostkowych obserwuje się przy:

  • późne leczenie w placówce medycznej;
  • słaba odporność;
  • poddawany niekompletnemu kursowi terapii;
  • stosowanie wątpliwych zabiegów;
  • słaba higiena;
  • zachowanie czynników prowokujących.
  • zapalenie węzłów chłonnych;
  • ropnie;
  • blizny w miejscach usuwania krost; zakażenie kości;
  • zatrucie krwi;
  • zakrzepica mózgowa;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • zapalenie narządów wewnętrznych.

Jak leczyć ropne zapalenie skóry?

Leczenie ropnego zapalenia skóry odbywa się pod nadzorem wykwalifikowanych specjalistów. Z reguły lekarz przepisuje leki do użytku zewnętrznego i wewnętrznego, w tym przywrócenie sił odpornościowych.

  • diagnostyka i terapia powiązanych chorób (brak równowagi hormonalnej, cukrzyca, niedobór odporności);
  • eliminacja niekorzystnych skutków dla skóry (uszkodzenie, zanieczyszczenie, narażenie na wysoką lub niską temperaturę);
  • żywność z ograniczeniem rafinowanych węglowodanów, przewaga białek, błonnika roślinnego, fermentowanych produktów mlecznych;
  • zakaz prania (prysznic, kąpiel), można jedynie zmywać miejscową nieuszkodzoną skórę z wielką ostrożnością, aby nie rozprzestrzeniać infekcji;
  • cięcie włosów w uszkodzeniu;
  • leczenie skóry wokół owrzodzeń dwa razy dziennie roztworem alkoholu salicylowego.

Pamiętaj, aby przestrzegać specjalnej diety niskowęglowodanowej. W leczeniu różnego rodzaju ropnego zapalenia skóry stosuje się następujące leki:

  • zaleca się antybiotykoterapię za pomocą półsyntetycznych makrolidów, penicyliny, tetracykliny, aminoglikozydów, cefalosporyn ostatniej generacji);
  • w przypadku ciężkiego rozwoju choroby stosuje się preparaty glikokortykosteroidowe (hydrokortyzon, metipred itp.;
  • z ropną skórką przepisywane są hepatoprotektory (Essentiale forte, Silibor itp.);
  • zaleca się stosowanie angioprotektorów (Actovegin, Trentala);
  • wyznaczono odbiór cytostatyków (Metotreksat).

W przypadku antyseptycznego owrzodzenia erozyjnego konieczne jest stosowanie maści o działaniu bakteriobójczym. Najczęściej stosowane metody leczenia ropnego zapalenia skóry to:

  • maść cynkowa lub salicylowa pasta cynkowa;
  • Lewomekol;
  • maść tetracyklinowa;
  • maść linkomycyny;
  • maść erytromycyna;
  • hyoxyzon maść itp.

Ponadto istnieją leki do kompleksowego leczenia, zapewniające działanie przeciwbakteryjne, przeciwzapalne i przeciwgrzybicze. Najpopularniejsze maści to Timogen i Triderm.

Gdy zapaleniu skóry towarzyszy pojawienie się wrzodów, ogniska zapalne należy przepłukać aseptą po usunięciu parcha (taniny, furakiliny, kwasu borowego, dioksydiny, chlorheksydyny itp.).

W przypadku karbunów, wędzideł, hydradenitów można zastosować sterylny opatrunek z Ichthyol + Dimexide, Chymotrypsin i Trypsin na dotkniętym obszarze. Ponadto bandaż z Tomitsidem jest często stosowany na dotknięte części ciała.

Zapobieganie

Przestrzeganie podstawowych zasad higieny osobistej jest głównym środkiem zapobiegawczym. Ponadto zaleca się:

  • jeść dobrze;
  • opalać się;
  • unikać stresu i przepracowania;
  • regularnie przeprowadzaj terapię witaminową;
  • przestrzegaj codziennego schematu;
  • zapewnić dziecku pełny sen;
  • regularnie ciąć paznokcie;
  • wzmocnić układ odpornościowy;
  • terminowo leczyć wszelkie uszkodzenia skóry dzieci;
  • walczyć z nadmierną potliwością.

Wszystkie środki zapobiegawcze, które pomagają uniknąć zakażenia dzieci ropną skórką, są znane rodzicom. To jest ich bezpośrednia odpowiedzialność rodzicielska. Jeśli dziecko od dzieciństwa wpaja zdrowy tryb życia, żadne z nich nie będzie się go bało. Wyjątkami są tylko nieprzewidziane okoliczności zewnętrzne, których nie można przewidzieć (niezamierzona mikrotrauma skóry, kontakt z nośnikiem patogenu itp.).